Eigengereide geesten
Over de
Nederlandse thrillerschrijfsters wordt wel eens gezegd dat ze Hema-personages
opvoeren. Dat geldt zeker niet voor Simone van der Vlugt. Lang voor het succes
van vrouwelijke misdaadauteurs had zij al haar sporen verdiend in de
jeugdliteratuur, al dan niet historisch van inslag. Van der Vlugt doet graag
research naar maatschappelijke ontwikkelingen. Voor 'In mijn dromen' verdiepte
ze zich in de radicalisering van moslimjongeren en de boodschap van de
Koran.
Hoofdpersoon Rosalie is anders dan de mensen in
haar omgeving:
ze vindt van zichzelf dat ze af en toe voorspellende dromen
heeft,
een eigenschap die op ongeloof en wrevel botst. Als ze droomt over
een
nakende aanslag in A'dam stelt zich een morele vraag... maar wie ligt
daar nỏg wakker van?
Als je een goed
boek wil schrijven moet je de lezer meenemen naar een onbekende, prikkelende
wereld. En die kans heeft de schrijfster deze keer laten liggen.
Duidingsprogramma's en talk
shows hebben in de nasleep
van 9/11 de islam en de multiculturele samenleving aan alle kanten belicht. Dit
boek riep dus een permanent dèjà-vu-déjà-entendu-gevoel
op. En daar zit je als lezer niet op te wachten. Bovendien is dit
discours grotendeels passé, ingehaald door nieuwe socio-politieke wendingen.
Zelfs als je deze
bedenkingen achter je laat en je gewoon probeert mee te drijven met het verhaal, blijf
je op je honger zitten.
Waar is de
nagelbijtende spanning van 'Blauw water'?
Waar is de poëzie van 'Herfstlied'?
Volgende keer beter.
Van der Vlugt is vast haar kunstje nog niet verleerd!
Quotering : **½
Uitgegeven bij Anthos - 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten