The Mid West, bij de beesten af...
Boeken van vrouwen
zijn donkerder dan die van mannen. Een beetje kort door de bocht gezegd: mannen
beschrijven de harde buitenkant, vrouwen de duistere binnenkant. Een erg
verknipte geest vind je ook bij de eersten terug maar mijn soortgenoten merken
de slechtheid van alledaagse individuen beter op. Ze houden ons een spiegel
voor die veel confronterender is dan een kijk in de geest van een psychopaat. En
ze zijn niet bang om daarin te wroeten en over te schrijven.
In 'Teerbemind'
pakt Flynn de zo goed als laatste taboes van onze discussiemaatschappij aan:
moeders die niet van hun kinderen houden en manipulerende kinderen die er genot
in scheppen anderen te zien lijden.
Journaliste
Camille Preaker keert terug naar haar geboorteplaats Win Gap, een verstikkend
plaatsje in het kleinburgerlijke midden van de VS waar twee meisjes vermoord zijn. Werk en eigen verleden vermengen zich tot een krachtmeting die inzicht
brengt maar te heftig is om louterend te zijn.
Perverse geesten verwarren pijn met intimiteit en boosaardigheid met liefde. Falende moeder-dochterrelaties worden van generatie op generatie doorgegeven: verkeerde rolmodellen die narcisme, bezitterigheid en het ventileren van negatieve gevoelens uitdrukken. Beschadigde moeders brengen beschadigde dochters voort. Dat gebeurt in dit fictieve verhaal maar ook in het echte leven.
In Win
Gap wordt bovendien het geld op de kap van fokvakerns verdiend. Zeugen worden
zo lang geïnsemineerd tot ze bezwijken. De rottigste baantjes zijn voor de
Mexicanen die bij de slacht soms enkele vingers verliezen. Ham etende Win
Gappers belijden hun eigen soort perversiteit.
Flynn schetst een
inktzwarte condition humaine. Je
kunt je zo voorstellen hoe akelige meisjes een profiel kunnen ontwikkelen dat
gedijdt in een gevangenis zoals de Abu Ghraib...
Quotering : ****
Uitgegeven bij De
Boekerij - 2012 - eerste editie 2006
Geen opmerkingen:
Een reactie posten