Tove Alsterdal - Geef me je hand

 Wanneer hart en lichaam rood kleuren!

 

 

'Je had mensen die doden en mensen die stierven

en je had mensen die met hun kinderen naar het park gingen

om in een draaimolen te gaan.'

De post-'68-generatie hield er denkbeelden op na die je op de dag van vandaag niet zo snel zult horen. 'Een kind was immers kind van iedereen, geen individueel bezit. Een mens was nooit alleen maar moeder,' zegt Ing-Marie, één van de hoofdpersonages, uit Geef me je hand. Bij die tijd paste ook politiek engagement over de grenzen heen. Voor armen en onderdrukten moest je je nek uitsteken. En als de liefde je daarbij een duwtje gaf, kon je zelfs in het Argentinië van de junta terechtkomen. Dat wrede kolonelsregime hield het land tussen '73 en '86 in een wurgreep. Vele duizenden tegenstanders werden gemarteld en vermoord. In dat wespennest komt Ing-Marie, moeder van twee in Zweden achtergelaten kinderen, terecht... om wat later van de radar te verdwijnen. Wanneer haar dochter Charlie, bijna veertig jaar later, in verdachte omstandigheden van haar balkon valt, gaat Helene, de andere dochter, op onderzoek uit. Het Argentinië-avontuur moet maar eens voorgoed uitgeklaard worden!

Dankzij de uitgebreide research van Tove Alsterdal kijk je mee achter de schermen van de dictatuur. Je leest over de kwellingen in gevangenissen, over de communicatie binnen de verzetsbeweging, over schijn en werkelijkheid in beide kampen, over de militairen die, anno 2014, nog steeds de rangen sluiten en de waarheid mee in hun graf nemen. In essentie is dit een boek over verstoorde relaties, in politiek-maatschappelijke zin én op persoonlijk vlak. Hierbij speelt passie een sleutelrol, de passie voor een mens en die voor een revolutionaire zaak.

Voormalig detentiecentrum van Santa Fe
© Pablo D. Flores

Stof genoeg, dus, zoals je van een journaliste mag verwachten. Maar journalisten die fictie gaan schrijven kunnen zich vaak moeilijk intomen, willen teveel meegeven en uitleggen. Op die manier vergeten ze dat ze een roman aan het maken zijn. Geslaagde fictie beantwoordt aan technische criteria, bijvoorbeeld, het juist afbakenen van je onderwerp. Alsof het Argentinië van de junta nog niet complex genoeg is, gaat de auteur de grens over naar Colombia en de FARC en lopen er verschillende lijnen door het Zweedse luik van de intrige. Om dit verhaal te kunnen vertellen moet ze veel teveel personages opvoeren en kan ze bijgevolg haar karakters niet goed uitwerken. Het zou zoveel mooier zijn geweest om de grote geschiedenis in één hoofdpersonage te laten weerspiegelen en via enkele nevenkarakters wat bijkomende informatie te geven. Met diverse hoofdlijnen en nog meer zijpaden creëer je een ratjetoe waarin de lezer verdwaalt. Omdat haar opzet te breed is, springt ze van de hak op tak en volgen de scènes elkaar als losse puzzelstukken op. Waar je tijd, handelingen en gedachten zou moeten vinden, stuit je op leemtes. Wat aangedragen wordt, valt daarom vaak uit de lucht. De journaliste geeft je geschiedenisles maar vergeet dat fictie beleefd moet worden, door de plotspelers en via hen door de lezer! De beklemming, die bij een spannend boek hoort, komt hier van de feiten, haast nooit van de karakter- of situatie-ontwikkeling. Het opgejaagde komt van een schrijfster die over haar eigen voeten struikelt.

In Geef me je hand houdt Tove Alsterdal de touwtjes helaas niet goed vast. Zoals een te grote hond met het baasje gaat wandelen, zo gaat het plot met de auteur aan de haal. Een minder ambitieus plan had de kans op een geslaagde roman zoveel groter gemaakt! Voor wie Het stille graf gelezen heeft, is dit een onverwachte tegenvaller!


Quotering: **½

Uitgegeven bij Prometheus - 2015

De boeken van Tove Alsterdal