Waar autoriteiten rapteksten censureren !
'Incasseren was voor de Birmezen gelijk aan ademen.'
Als een land dat edelstenen delft en over gasinkomsten beschikt, tot één van de armste van de wereld behoort, is er iets niet pluis. Journalist Hans Hulst, al jaren kind aan huis in Birma, legt in Birmese lente de verpaupering, de repressie en het vasthouden aan totalitaire macht op een onthutsende manier bloot. Toch gloort er na vijftig jaar militaire dictatuur een beetje licht aan het eind van een erg donkere tunnel.
Sinds de junta in 1962 een burgerreging opzij schoof, heerst de armoede en de angst. Wie zijn stem durft te verheffen, kwijnt, na een stevige marteling, weg in een cel. Zelfs boeddhistische monniken kunnen niet op mildheid rekenen. Om gezichtsverlies te voorkomen (een Aziatische gevoeligheid), zich te kunnen wentelen in het machtsgevoel en de staatskas af te romen, houden de militairen de bevolking in een wurggreep. Wanneer de cycloon Nargis in 2008 de zuidelijke delta teistert, weigeren ze zonder te verpinken alle buitenlandse hulp.
 |
| Ook de monniken laten zich gelden tijdens protestmarsen. © Epoch Times |
De reacties op de verkiezingen zijn verdeeld.
'Je bouwt de toekomst van een land niet op één persoon', zegt een journalist.
'De ruimte pakken en blijven duwen', zo klinkt het optimistischer uit de mond van een politicus.
De armen vragen zich vooral af wat je hebt aan democratie als er geen rijst op tafel staat.
Birmese lente geeft een gedetailleerde en genuanceerde inkijk in een moeilijk benaderbare maatschappij. Hans Hulst heeft zijn kennis door de jaren heen opgebouwd en getoetst aan talrijke gesprekspartners. Hij haalt dan ook terecht uit naar 'parachutejournalistiek': het landen, rondkijken en vertrekken (bijvoorbeeld in verkiezingstijd of bij rampen) van gelegenheidsverslaggevers.
Die laatsten hangen hun verhaal te makkelijk op aan Nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi. Insiders weten dat ze vooral teert op de reputatie van haar vader en zelf zo goed als niets bereikt heeft. Als de democratische ontwikkeling zich voortzet, zal haar rol niet doorslaggevend zijn.
 |
| Birma is meer dan tempelpracht... © Daniel Julie |
Zoals je van degelijke journalistieke non-fictie verwacht, verstoort dit verhaal het toeristische beeld van drijvende tuinen, meren, tempels en jade. De digitale camera heeft martelpraktijken en verklikkers geregistreerd, politiemensen die onschuldige kinderen in mekaar slaan en opsluiten, gewetenloze schurken die pretenderen een land te leiden... zelfs een protestbeweging van racistische, religieuze haat predikende monniken! Staat boeddhisme niet voor verdraagzaamheid?
In het debat rond de moslimgemeenschap valt ook Aung San Suu Kyi van haar morele voetstuk: in een BBC-interview vergoelijkt ze het geweld tegen de Bengali.Toch toont Birmese lente ook de veerkracht van mensen, individuen die op de puinhopen van het bestaan geloven in beterschap, daarvoor willen werken en desnoods lijden! Thein Sein heeft intussen de rode censorpen afgeschaft en een dubbelzinnige - hier is het woord weer - persvrijheid mogelijk gemaakt. Je mag nu schrijven wat je wil maar dat betekent niet noodzakelijk dat je 's anderendaags nog in je eigen bed slaapt.
'Voorlopig zal de transitie langzaam voortkruipen', zegt NDF-partijleider Khin Maung Shwe.
Na vijftig jaar van achteruitgang moet dat voelen als een zevenmijlsstap op het pad van de toekomst!
Quotering: ****½
Uitgegeven bij Prometheus - 2014
De boeken van Hans Hulst
Geen opmerkingen:
Een reactie posten