Tupla M. - Val

 Gewetenloosheid in het gemoedelijke zuiden

 

'De zondag strekte zich voor haar uit als een verlaten landingsbaan.'

Altijd sympathiek wanneer een auteur (in dit geval auteurs) besluit om je geboortestreek uit te kiezen als setting voor een roman! Zo beweegt de hoofdpersoon in Val zich tussen Maastricht en Genk, balancerend tussen beide Limburgen. Om het thuisgevoel van De scriptor nog wat te vergroten, wil diezelfde Caro in de Maasstad wel eens over de vloer komen bij de uiterst sfeervolle Dominicanenboekhandel.

Dominicanenboekhandel Maastricht:
waar de aardse en de sacrale wereld elkaar ontmoeten.
© Bert Kaufmann

Dat een succesvolle advocate tijd heeft om door de stad te struinen en op bankjes te gaan zitten, moet een reden hebben. Caro is voorlopig op non-actief is gesteld. Als gevolg van de professionele fouten die ze de laatste tijd gemaakt heeft, loopt er een tuchtprocedure tegen haar. Meteen is de indirecte kritiek op het prestatieklimaat van een groot advocatenkantoor merkbaar. Door de opgelopen burn out dreigt ook haar gezin uit elkaar te vallen.

Om een beetje structuur en inhoud aan haar bestaan te geven, klampt ze zich vast aan een juridische vraag van een kennis. De bijna analfabete Hannie heeft haar dochter verloren bij een ongeval en wacht op de uitkering van de verzekeringsmaatschappij die erg lang lijkt te aarzelen. Maar de kwestie krijgt snel een verdacht geurtje. Zo wordt de echtscheidingsraadsvrouw, die goed is in het uit elkaar halen van zaken maar niet in puzzelen, een duister zoekplaatje voorgeschoteld.

Omdat doelgerichtheid één van haar sterkste eigenschappen is, komt Caro een heel eind. En als het nodig is haalt ze haar trukendoos boven: verleidende lichaamstaal, gespeeld medeleven, leugentjes om bestwil, het creëren van een valse sfeer van verbondenheid, berekende strategische keuzes... Zelfs om onrechtmatig verkregen informatie, toch link voor een juriste, maalt ze niet. 

© attrnycrim4

Dat net de eenvoudige Hannie haar een spiegel voorhoudt, is een mooie vondst: beide vrouwen weten weinig, te weinig, over hun respectieve dochters. Verder staat Hannie symbool voor de kwetsbaarheid van burgers. Het is stuitend om vast te stellen dat een verzekeringspolis niet alleen bescherming biedt maar zich ook kan keren tegen de verzekeringnemer én zelfs tegen zijn verwanten.
  
In het rijtje van nevenkarakters springt ook de Afrikaan Solo in het oog. Het is niet de bedoeling om hem hier uit te tekenen, dat zou zonde zijn, enkel te benadrukken dat de term asiel, 'een rustplek ergens in de wereld', in dit verhaal erg treffend en origineel verbeeld wordt.

Er valt dus heel wat goeds te zeggen over de personages in Val. Maar toch... een wat beter uitgewerkte interactie tussen sommigen en een iets meer uitgediepte innerlijke beleving of ontwikkeling van de hoofdrolspelers zou deze roman deugd hebben gedaan. Als je niet kiest voor nagelbijtende spanning - wat niet hoeft - dan loopt de communicatie met de lezer in de eerste plaats via de karakters. In het vorige misdaadboek Schuld hebben de vrouwen van Tupla M. het geestelijke proces van hun Zeeuwse fictiefiguren trouwens uitstekend neergezet. Wanneer de tekening van de psyche wat minder geslaagd is, loop je bovendien het risico dat het gedrag (keuzes, beslissingen) van de plotacteurs een aantal keren uit de lucht komt vallen. 

Mijnsite van Waterschei, een setting in 'Val'

Net iets minder belangrijk maar zeker niet te verwaarlozen is het decor van een vertelling. Tupla M. heeft een geslaagde poging gedaan om een aparte setting te vinden, diep in het zuiden van Nederland en verder, over de grens. Sfeermakers zijn: de katholieke rituelen, overvliegende straaljagers van een luchtmachtbasis, afgedankte mijnschachten en de Fordfabriek, de voormalige economische sterkhouder van Belgisch Limburg... Een achtergrond van teloorgang versterkt het leed of het ongure van personages! Toch zouden de sfeerelementen, van welke kleur ook, iets plastischer en dus invoelbaarder mogen ogen.

Kortom, Val is een genietbaar boek dat uitnodigt om door Maastricht te wandelen of een veilig (!) bezoek te brengen aan een Limburgse mijnsite, boven of onder de grond. Het is ook niet verkeerd om even stil te staan bij de hoge werkdruk op advocatenkantoren, te lange wachtlijsten in ziekenhuizen, te trage of onzorgvuldige politieprocedures... en, anderzijds, de kracht van individuen die het verschil maken!


Quotering: (een kleine)****

Uitgegeven bij De Crime Compagnie - 2013

De boeken van Tupla M.