Katarina Wennstam - Machtsspel

Een haken-en-ogenverhaal 

 

'Ervaring is wat je krijgt, als je niet krijgt wat je hebben wilt!'

Zweedse misdaadauteurs en maatschappelijk engagement gaan vaak samen. Dat is ook zo bij Katarina Wennstam. In Machtspel kijkt ze zeer kritisch naar 'mannen die vrouwen haten'. Hoewel buitenstaanders Zweden niet gauw als een machistisch land zullen bestempelen, neemt de auteur in haar nawoord het mannelijk superioriteitsgevoel in de film- en theaterwereld op de korrel. Dat dedain tegenover vrouwen heeft ze in dit boek willen verliteraturen. Maar het gaat niet alleen om de acteurs, ook om de teksten die in hun mond worden gelegd: de op handen gedragen klassieke schrijvers, zoals Shakespeare en Strindberg, shockeren door hun minachting voor en zelfs verachting van vrouwen.   

De plotlijn draait om de charismatische maar gewelddadige steracteur Jack Rappe, een idool voor de fans, een gruwel voor de meiden die hij versiert. Omdat getuigen tegen een icoon ontmoedigend is, verdwijnen de jonge vrouwen wondenlikkend in de anonimiteit... tot het moment waarop één van hen terugslaat.

Politie en gerecht worden in Machtsspel vertegenwoordigd door Mats Hjörne, de forensisch rechercheur en Madeleine Edwards, die pas gepromoveerd is tot adjunct-officier van justitie. Beiden kennen elkaar van een eerdere zaak. Wie de schuldige is, wordt snel duidelijk... maar daarmee is het verhaal van de schuld nog niet verteld.  

Zweeds filminstituut Stockholm ©Vargklo

Uit die boeiende thematiek puurt Katarina Wennstam helaas een zwakke vertelling. Personages komen en gaan zonder uitgewerkt te worden, zonder een ontwikkeling door te maken. Hoewel er tussen Jack en Emma nog enige interactie is, gaan die karakters aan clichés ten onder. Dat de schrijfster ook de structuur niet in de vingers heeft, wordt pijnlijk duidelijk als je kennis maakt met het rommelige geheel dat ze in een soort wanhoopspoging bij elkaar probeert te houden door het boek drie aparte delen (plus een kort slothoofdstuk) mee te geven. Maar juist deze ingreep zorgt voor de creatieve genadeslag. Het lijkt of je drie afzonderlijke boeken aan het lezen bent, elk met verschillende (hoofd)personages en verhaallijnen. De continuïteit is dus volledig zoek. Net zoals gelijkaardige auteurs gewoonlijk doen, had de flashback (deel II) tussen de andere hoofdstukken door moeten gemonteerd worden. Dat in deel III de rechercheur en de magistrate naar de achtergrond worden gewerkt, is evenmin aanvaardbaar. En alsof dat nog niet genoeg euvels zijn, neigt deze schrijfster naar langdradigheid en uitleggerigheid. 

Kortom: als je kiest voor een whydunit met weinig aandacht voor spanning, dan kom je oog in oog te staan met romancriteria (ontwikkeling en interactie van personages, originaliteit en diepgang, hechte structuur...), een test waarvoor deze Katarina Wennstam in de verste verten niet slaagt.

Dat deze, van huis uit, literair recensente zo weinig heeft opgestoken van het lezen en bespreken van haar collega's, is onbegrijpelijk. Blijkbaar is niet elke Zweedse misdaadauteur er eentje om in te kaderen! 


Quotering: **

Uitgegeven bij Cargo - 2013 - eerste editie 2011

De boeken van Katarina Wennstam