Wie niet doof is, is misschien wel blind !
'Iedereen houdt van winnaars !'
Dat rouw een wig kan drijven tussen partners, is een gegeven vol spanning en tragiek. Daar kan een auteur iets mee. In Doof proberen Stella en Oscar de dood van hun zoontje Jimmy te verwerken en dat blijkt een harde dobber. Omdat het ongeval meer dan een ongelukkig toeval was, stelt zich ook een schuldvraag. Het echtpaar staat dus onder intense stress.
Terwijl Oscar vluchtgedrag vertoont, verdoving zoekt in werk, drank en dolende autoritten, zoekt Stella de confrontatie op. Zij wil gedenken, eren, de jongen 'levend' houden...
'Stella heeft het zo zwaar dat ik geen plezier mag hebben', zo drukt Oscar hun verschil in beleving uit.
Huiselijke stress neem je mee naar je werk. En als die baan geen modale nine-to-five-job is, dan kan het hoofd oververhit raken en niet meer in staat zijn om normaal te functioneren. Ambitieuze Oscar gaat voor een carrière bij een televisieomroep, een krabbenmand waar je moet vechten voor je plek. Wanneer zich bovendien een stalker aandient die alsmaar grimmiger wordt, verliest hij de grip op zijn leven.
![]() |
| Het oplaten van witte ballonnen kan een vorm van rouwverwerking zijn. |
Toch is het de spilfiguur van deze roman die de meeste aandacht van de lezer opeist. Talkshowpresentator Oscar is met veel kundigheid neergezet: gelaagd, uitgebreid, herkenbaar. De controlefreak die het liefst zou willen verdwijnen wanneer hij het leven niet meer kan sturen, leeft in hoge mate. Ook aan de nevenkarakters is zorg besteed.
Het meest ontroerende uit Doof is het machteloos om elkaar heen cirkelen van het getergde ouderpaar. Als één van beiden toenadering zoekt, sluit de ander zich af en omgekeerd. Mocht de jury van So you think you can dance zijn zegje doen, dan zou ze opmerken dat het niet goed zit met de partnering. Op de dansvloer van het bedrijfsfeest kan Oscar veel beter uit de voeten...
![]() |
| © Homer Simpson |
Een eigen stem hebben betekent ook een eigen taal hebben. Lichte ironie, puntige oneliners, een no-nonsense-toon... lijken het handelsmerk te zijn van Siska Mulder. Die taal, waarin het prettig en soms gniffelend toeven is, blijkt een efficiënt transportmiddel voor verhaal en personages.
Over Doof is goed nagedacht. 'Mensen zijn niet eenduidig', lijkt de auteur te willen zeggen. Het is net hun complexiteit die schrijven en lezen de moeite waard maakt! Ook verzorgde details horen bij een geslaagd boek. Wie Sproet en Snoek zijn, daar kom je nog wel achter...
Quotering: ****
Uitgegeven bij De Boekerij/Meulenhoff- 2012
De boeken van Siska Mulder



Geen opmerkingen:
Een reactie posten