Wie naar de zon vliegt, kan zijn vleugels verbranden
'Ze (Pien) zou werken voor de winst in plaats van te gokken op geluk.
Maar nu viel er niets te verdienen.'
De veranderlijkheid en de vergankelijkheid van het leven accepteren is niet iedereen gegeven. Veel mensen proberen de werkelijkheid naar hun hand te zetten. Sommigen doen dat op een krampachtige, dwangmatige manier. Ook de personages in 'Schaduwspelen' denken dat het leven maakbaar is. Gedreven door streberigheid, egotripperij, gulzigheid... willen ze kost wat kost een hooggegrepen doel halen: een succesvolle zaak uitbouwen of de eigenares van de troon stoten, een topsportprestatie neerzetten of de man achter de glansrijke sporter zijn.
Plaatsen van handeling zijn enerzijds een anti-aging-centrum waar de gezondheid van het cliënteel ondergeschikt is aan het imago en het succes van de zaak en anderzijds een topsportmilieu dat voor de Olympische Spelen naar Beijing verkast (dit heruitgegeven boek heeft trouwens niet aan actualiteitswaarde ingeboet). Daar tussendoor laveert Fenna Faassen, de onderzoeksjournaliste die vaak 'eerst doet en daarna denkt', een terugkerend personage in de boeken van Marelle Boersma. En deze keer dringt de opgespitte waarheid heel diep door in haar privé-leven.
 |
Anti-aging masker © Don Hankins
Je best doen in het leven, mag. Iets met je talenten doen, ook. Maar als je uit de hand lopende risico's neemt, dan is de kans groot dat je, net als Ikaros, de mythologische figuur, je vleugels verbrandt en in zee stort. Als je daarbij nog onethisch gedrag vertoont, zonder schroom je medemens durft te benadelen of zijn leven in gevaar brengt... dan mag er een kritische stem opstaan. En wie de stem van Marelle Boersma kent - ook uit haar columns - weet dat die niet mis te verstaan is. Zo herinnert Fenna er ons aan dat niet alleen de atleet verantwoordelijk is voor de hang naar stimulerende middelen. De vooropgestelde limiettijden voor deelname aan grote internationale wedstrijden leggen de lat erg hoog en er is natuurlijk ook het publiek dat brood en spelen wil, dat betekent: steeds scherpere records en sporters die altijd in vorm zijn.
Luid en duidelijk klinkt ook de auteursstem als de schendingen van de mensenrechten in China aan de oppervlakte komen. De beelden en dialogen laten weinig aan de verbeelding over. De boodschap komt aan.
Een hallucinant gegeven is bv dat de overheid dertigduizend censoren in dienst heeft om het internetverkeer aan banden te leggen.
Ook de couleur locale is als een meerwaarde aanwezig: mahjongstenen, Chinese karakters, de wangba, entreekaartjes voor parken, het bijgeloof met betrekking tot getallen... een garageopening met dierenlijken.
Eén Ikaros-personage streeft met zijn grensverleggende droom een nobel doel na... maar omdat hij vindt dat dat doel de middelen heiligt, gaat ook hij ethisch uit de bocht.
De enige levenswijze plotspeler is de door de natuur getarte tiener Michael. Hij lijkt boven het menselijk tekort te staan.
|
 |
| © Conductive |
Er is niets tegen een goed plot dat tegelijkertijd je intellect prikkelt en je af en toe door internetpagina's doet bladeren. Hoewel het verhaal ruim voorop staat, lukt dat vanzelf bij een auteur die ook wetenschappelijk onderzoeker is. Dankzij Marelle Boersma leer je dat gendoping zo moeilijk opspoorbaar is omdat ze werkt met lichaamseigen stoffen, dat er een experimentele (therapeutische) methode bestaat die exon-skipping heet en erop gericht is een fout gen te corrigeren door een bouwsteen ervan (exon) weg te nemen (skipping) en dat een stopcodon een code is om de ontwikkeling van een aminoketen te stoppen op een gen.
In de werelden die ze wat minder beheerst, heeft ze gedetailleerde research gedaan. Zo verneem je bijvoorbeeld dat muizen het voedsel voor de olympiërs getest hebben, dat een atletiekbaan een electronische haas heeft en dat overheden alles in het werk stellen om de zwijgplicht die sporters voelen t.o.v. collega's i.v.m. doping, te doorbreken.
En wil je vermijden dat je voeten opzwellen tijdens een lange-afstandsvlucht, dan trek je compressiesokken aan... of ben ik de enige die dat nog niet wist??
Deze soepele paperback zou trouwens een 'uitgelezen' reisgezel zijn, niet alleen omwille van de inhoud - er staat niet één saaie zin in dit stevig vervlochten verhaal - maar ook omdat hij zo prettig in de hand ligt!
Quotering: ****
Uitgegeven bij De Crime Compagnie - 2012
De boeken van Marelle Boersma
Lees hier het interview dat Marelle Boersma aan de Scriptor gaf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten