Duur betaalde praatjes !
Met dat gegeven is Milou van de Will aan de slag gegaan. Het mentale plaatje van dochter Evie en loverpooier Jesper klopt helemaal. Hoe ze al snel geen kant meer op kan, moreel gechanteerd en fysiek geïntimideerd, komt uitstekend uit de verf. Maar ook het gedrag van de ouders - de paniek, de irrationele reacties, de wanhoopsdaden, het besef dat ze hun kind niet konden beschermen - tekent deze maatschappelijke luis in de pels. En de machohouding van de criminelen, het ontbreken van elke vorm van respect voor vrouwen, maakt je gezond boos.
![]() |
| Milou van der Will |
In de sociale schets is er ook plaats voor de houding van de politie en de niet helemaal gelijk lopende belangen van slachtoffers en recherche. Deze laatste is vooral bezig met het bij elkaar schrapen van bewijslast, het benaderen van mogelijke getuigen en het beschermen van de undercoveractie. Soms weegt het individu lichter dan de groep. De frustratie hierover is bij de ouders voelbaar aanwezig.
Naast de min of meer te verwachten ingrediënten, komt de schrijfster met een bijzondere en zeer terechte stellingname. Parallel aan haar hunkerende dochter toont ze een moeder die emotioneel zoekende is en dus bijna even kwetsbaar. Volwassen worden blijft een levenslange opgave en de kwesties van het hart gaan vaak met ons aan de haal. Alleen daarom al mag je de raammeiden niet minachten.
Tot slot is het ook een boek over opvoeden, over het balanceren op de dunne grens tussen vrijheid geven en gedrag controleren, tussen 'een zwetsende terror-moeder' zijn en de teugels op een onverantwoorde manier laten vieren. Zonder bewegingsvrijheid ontwikkelt een kind zich niet. Toch kan één onbewaakt moment voldoende zijn om te ontsporen. Voor dat kippenvelinzicht zorgt de jongere zus Tessa.
Quotering : ****
Eerste editie 2010



Geen opmerkingen:
Een reactie posten