Øbro & Tornbjerg - Schreeuw onder water

Gesmoord in onkunde

 

 

Naar een debuut van een auteurspaar dat 100.000 boeken heeft verkocht in Denemarken ben je benieuwd. Maar gaandeweg kom je erachter dat cijfers geen garantie bieden voor kwaliteit.

Toch heeft het plot potentieel. Er is bijvoorbeeld het gedurfde thema van moeders die hun kinderen mishandelen. Ze bestaan maar er wordt weinig over geschreven. Zelfs een lezende buitenstaander wordt er ongemakkelijk van. Je hebt de neiging om je hoofd weg te draaien. Alleen ontbreekt hier de uitwerking... een gemiste kans.
Dat euvel is tekenend voor de rest van de personages: psychologisch conflict en mentale ontwikkeling ontbreken over de hele lijn. De vlakke karakters bereiken de lezer op geen enkel moment. Dat betekent ook dat ze erg zwart-wit zijn: profiler Katrine krijgt een mister perfect als partner in haar nieuwe werkomgeving terwijl een andere collega, Torsten, de ongenuanceerde rol moet spelen van de verbitterde macho. Naar de ontgoocheling die op zijn levenspad is gekomen, blijf je gissen. Om nog te zwijgen over de droom van een duikinstructeur die Katrine in Egypte zonder enige vorm van zielenpijn of vertwijfeling heeft achtergelaten. Zo zit de wereld echt niet in elkaar.

Denemarken Nyhavn
© archer10

Øbro & Tornbjerg hebben wel hun best gedaan om ons hier en daar interessante weetjes aan de hand te doen. Zo leer je dat profilers zich in meer verdiepen dan in het daderprofiel alleen. Het beeld van het slachtoffer lijkt even belangrijk te zijn. En wat lichaamshouding betreft dachten we toch te weten dat iemand die liegt wat zenuwachtig doet en wegkijkt van de ondervrager... In 'Schreeuw' lees je dat sommige liegende verdachten je strak kunnen aankijken. Dat er onder leidinggevenden een verbazend percentage aan psychopaten zou te vinden zijn, is een idee dat ooit wel eens is voorbijgekomen en dan is weggezakt in een uithoek van het geheugen. Ook in de adat, het geheel van sociale leefregels in islamitische landen, krijg je meer inzicht. Goed dat auteurs je helpen met het wakker schudden of aanvullen van dit soort kennis. Maar de toon waarop deze informatie wordt gegeven is er één van een kil hoorcollege.

Jeanette Øbro & Ole Tornbjerg

Øbro & Tornbjerg bedienen zich van een arme, inspiratieloze taal en stijl die nooit de kracht heeft om je ziel te raken. Zelfs de dialogen zien er mak uit. Je kijkt naar een verhaal in plaats van er midden in te zitten. En ik vrees dat je echte zeggingskracht niet kunt trainen. Bovendien is de vertaling hier en daar slordig en dor. Jammer...

Moet er echt nog iets gezegd worden over het politieonderzoek naar de moord op een gynecoloog? Alleen dat het voorspelbaar is, geen originele vondsten bevat en kabbelt in plaats van swingt.

Als een boek het etiket 'literaire thriller' op de cover draagt, dan moet het meer bieden dan zwak uitgewerkte personages, een allesbehalve dwingend plot en flauwe humor. Het duo mag, met enige goodwill van mijn kant, scenario's bedenken op voorwaarde dat iemand met een onweerstaanbare pen ze opschrijft... De 'Schreeuw' bleef helaas gesmoord. Het zou me verbazen mocht hij galmen in andere lezersoren!

Quotering: **

Uitgegeven bij Prometheus - 2012

De boeken van Øbro & Tornbjerg