Als vrouwen opstaan...
'Niemand zou haar laten huilen. Vooral hij niet.'
We dragen allemaal een rugzak mee waarin kwetsuren, tegenslagen en frustraties zitten. Bij de ene is die rugzak zwaarder dan bij de andere. En bij sommigen geraakt hij tijdens de kinder- of tienertijd al erg vol.
Dat is zo bij Marion, de hoofdpersoon uit De toeschouwers, die opgroeide in een weeshuis, een plek waar volwassenen kinderen zouden moeten beschermen en warmte geven. Maar meer dan eens misbruiken opvoeders de kwetsbaarheid van jongeren. Slachtoffers van pervers gedrag raken getraumatiseerd en kunnen soms het leven helemaal niet meer aan. Marion heeft het om zich heen zien gebeuren... tenminste, toen ze haar oogkleppen verloor, toen het voor iemand, die ze van dichtbij kende, te laat was. In zo'n geval stellen zich ethische en psychologische vragen (de 'waarom-en-hoe-vragen') en komen vooral 'had-ik-maar-gedachten' naar boven.
Vanuit dat schuldgevoel wil Marion het de rest van haar bestaan beter doen. Als Chavi, de dochter van haar vriendin, die ze enkele weken onder haar hoede neemt, in een onveilige kostschool terecht komt, beginnen de innerlijke alarmbellen te rinkelen en gaat ze over tot actie. Marion is stug, moeilijk benaderbaar maar wel weerbaar. Een onfortuinlijke jeugd kan ook positieve kanten hebben.
 |
| Bij kostscholen hoort vaak een idyllisch plaatje... maar dat vertelt niets over wat er zich achter de muren afspeelt. © Malc McDonald |
Wie onrecht vermoedt en zijn hoofd wegdraait is medeverantwoordelijk. De directeur van de school is daar een voorbeeld van. Hij is een van 'de toeschouwers' uit de titel. Maar ook mensen die niet goed luisteren, doen niet wat ze zouden moeten doen. Vooral wanneer kinderen praten, gaat er vaak niet meer dan een half oor open. Schuld heeft veel gezichten. Zelfs Marion bezondigt zich aan gebrekkig communiceren met Chavi. Op die manier kan er geen vertrouwensband tussen beiden groeien en dat komt het meisje duur te staan.
Wanneer Hilde Vandermeeren onze geest in al zijn facetten belicht, beweegt ze zich als een vis in het water. Haar achtergrond als psychologe zet haar blik op scherp, wat niet wil zeggen dat elke zielenknijper een overtuigende romanauteur kan worden. Met haar tweede misdaadboek heeft ze een zorgvuldig opgebouwd, rijk gestoffeerd en tot nadenken stemmend verhaal afgeleverd.
Het orgelpunt van dit boek levert een prettige knipoog op naar Stieg Larssons Lisbeth Salander. De onderliggende boodschap is dat sterke vrouwen mensen zijn waarop je kunt bouwen. Door hun hakken in het zand te zetten, bewijzen ze ook zichzelf een dienst. Met dit rolmodel in het achterhoofd hoort De toeschouwers helemaal thuis - maar niet alléén daar - op de leeslijst van middelbare scholieren!
Quotering: ****½
Uitgegeven bij Q - 2014
De boeken van Hilde Vandermeeren
Geen opmerkingen:
Een reactie posten