Els Kerkhoven - Weekend Terschelling

 Hoe eilandliefde je chantabel maakt

 

'Egoïsme is een krachtige drijfveer,

daar is ze de afgelopen dagen wel achtergekomen.' 

Wat begon als een cocon van veiligheid en jeugdsentiment, ontaardt in een nachtmerrie van rancune, chantage en lafheid. Dat is de achterliggende stemming van Weekend Terschelling.

Twee zussen en een vriendin hebben het plan opgevat om enkele dagen te gaan uitwaaien en energie tanken op het waddeneiland Schylge. Het is een plek met herinneringen aan onbezorgde vakanties uit het verleden. Maar sindsdien hebben schokkende gebeurtenissen de levens van de jonge vrouwen en sommige Terschellingers ingrijpend veranderd. Dat de plotspelers de onderlinge geheimen niet met alle betrokkenen delen, is de spil waar het verhaal rond opgebouwd is. Als je niet weet wat er zich in het hoofd van iemand anders afspeelt, dan ontstaat er een spanningsveld. Als er bovendien perversiteit in dat hoofd zit, dan heb je stof voor een misdaadroman.
'Terschelling voelde als een goed werkend medicijn dat langzaam zijn weg vond en een warme gloed verspreidde door haar lichaam,' is een uitspraak van Isa die niet lang meegaat.

Uit de verstoorde relaties en de machtsspelletjes, die in botsing komen met de eilandliefde van twee Schylgenaars, ontstaan er goed uitgewerkte spanningsscènes. Ook over de helderheid en de constructie in zijn geheel is geen verkeerd woord te zeggen. De tekortkomingen van dit boek liggen elders. Met uitzondering van de laatste 80 bladzijden, waaieren situaties en achtergronden te sterk uit om je belangstelling te prikkelen. De informatie die je in het eerste lange deel krijgt mist vindingrijkheid en scherpzinnigheid. Dat clichématige houdt een geoefende lezer niet bij de les. Hierdoor heeft ook het plot té lang té weinig vaart. Beter stofferen en compacter schrijven is de boodschap!


Panorama van Terschelling met de veerboot en links de vuurtoren
© Nels Olaf Nelson

Hoewel de hoofdrolspelers een verleden en een karakter hebben, kon de uitwerking ervan grondiger. Potentieel is er genoeg: onverwerkte gebeurtenissen, conflicten tussen eigenbelang en moraliteit, allerlei vormen van liefde of het gebrek eraan... waarbij de complexiteit van moederliefde en het niet vanzelfsprekende van broederliefde de intrigerendste elementen zijn. Wanneer je meer inzet op spanning dan op personages, ontstaat er een verhaal in plaats van een roman. Maar zelfs aan het motief dat de perverse daden op gang brengt, schort iets. Dat had beter onderbouwd kunnen worden dan wat de korte verduidelijking aan het eind te bieden heeft.

Om al die redenen lijkt Weekend Terschelling meer iets te zijn voor minder belezen boekenliefhebbers en zij die op een minder genuanceerde manier reflecteren over zichzelf en anderen. Als je kiest voor meer kwaliteit kan Marelle Boersma in dit romangenre en wat dit soort invalshoeken betreft een lichtend voorbeeld zijn!    


Quotering: **½

Uitgegeven bij Luitingh Sijthoff - 2014

De boeken van Els Kerkhoven