Paapse sjacheraars
‘Lijden is een vorm van zuivering,’ zei hij. ‘Een
mentale zuivering.’
Het opnemen voor de kwetsbaren en de gediscrimeerden in de samenleving is helemaal besteed aan Violet Leroy. Terwijl rechercheur Dortlandt het nog steeds niet makkelijk vindt om zich als man-voor-de-mannen staande te houden in het politiecorps, worden de schijnwerpers in De helft van mijn ziel vol op de broosheid van kinderen gericht. Ouders die zichzelf belangrijker vinden dan hun kind worden met de vinger gewezen. Er is de vader die zo nodig zijn expat-droom moet verwezenlijken, zijn zoon in een internaat achterlaat en een skype-relatie met hem onderhoudt. Er is een moeder-makelaar die alleen nog in winstpercentages kan denken en een huisman die achter de buurvrouwen aan zit. Zich verliezen in onverschilligheid of een baan zonder einde, levert kinderen op die hun verhaal niet kwijt kunnen en zelf oplossingen gaan zoeken voor hun problemen... zo lang ze een uitweg zien, tenminste. Het spreekt vanzelf dat ze binnen hun beperkt mens- en wereldbeeld zware beoordelingsfouten kunnen maken.
 |
| Charles Manson © California Department of Corrections and Rehabilitation |
Violet Leroy neemt je ook altijd mee naar opvallende en tragische gebeurtenissen uit de geschiedenis. In Medelijden met de duivel was dat het zinken van het autoveer, de Herald of Free Enterprise, in 1987. In De helft van mijn ziel gaat ze nog verder terug in de tijd, naar 1969 en de moord op actrice Sharon Tate en haar vrienden. Zij werden in Californië omgebracht door de gestoorde sekteleider Charles Manson die zich, zij het oppervlakkig, liet inspireren door het bijbelboek Openbaring.
Het verband tussen misdaad en het interpreteren van religieuze ideeën is trouwens een lijn die door het hele boek loopt. Levensbeschouwelijke teksten naar je hand zetten kan erg gevaarlijk zijn. Dat leert ons ook de dagelijkse actualiteit. Het knappe aan dit plot is dat de schrijfster is gaan putten uit het katholicisme, een gerespecteerde godsdienst in onze contreien. De Roomsen propageren 'de zin van het lijden'. Dat zou zuiverend voor de geest zijn. (Noot Scriptor: tot in de jaren '60 werd in onze kloosters aan zelfkastijding en versterving gedaan) Als je nuchter naar deze opvatting kijkt, dan frons je de wenkbrauwen en vraag je je af welke masochist dit bedacht heeft. Maar laat je er een gestoorde geest op los, iemand als notaris Plantijn, dan is de schade niet te overzien.
Net als in haar vorige boek leidt ook hier geweld tot een kettingreactie van agressie. De motieven liggen in de donkere kant van de menselijke aard: bezitsdrang, egocentrisme, hang naar dominantie en de wraakgedachte die daaruit voortkomt. Een nog schokkender waarheid is dat ook kinderen misbruiken en chanteren. Maar het zijn de volwassenen die het alibi van de godsdienst nodig hebben om hun verwerpelijke daden van een - valse - morele basis te voorzien.
Het verband tussen misdaad en het interpreteren van religieuze ideeën is trouwens een lijn die door het hele boek loopt. Levensbeschouwelijke teksten naar je hand zetten kan erg gevaarlijk zijn. Dat leert ons ook de dagelijkse actualiteit. Het knappe aan dit plot is dat de schrijfster is gaan putten uit het katholicisme, een gerespecteerde godsdienst in onze contreien. De Roomsen propageren 'de zin van het lijden'. Dat zou zuiverend voor de geest zijn. (Noot Scriptor: tot in de jaren '60 werd in onze kloosters aan zelfkastijding en versterving gedaan) Als je nuchter naar deze opvatting kijkt, dan frons je de wenkbrauwen en vraag je je af welke masochist dit bedacht heeft. Maar laat je er een gestoorde geest op los, iemand als notaris Plantijn, dan is de schade niet te overzien.
 |
| Filmregisseur Roman Polanski, man van Sharon Tate (Cannes 2013) © Georges Biard |
Een auteur origineel noemen is een groot compliment. Als je vanuit een bekende invalshoek - de kwetsbaarheid van kinderen - een verrassend verhaal kunt schrijven, dan wordt dat compliment nog iets groter. Het bedenken van niet voor de hand liggende ingrediënten en die ook nog eens op een aparte manier met elkaar combineren, wordt zo stilaan een handelsmerk van deze schrijfster. Zo creëer je een eigenzinnig verhaal. Door, onder meer, de titel, de persoonlijke achtergrond van inspecteur Hofman en belangrijke plotelementen onderling te verbinden, wordt dit verhaal bovendien tot een hecht geheel gesmeed. Ook de spanningsboog laat niets te wensen over: die wordt snel strak terwijl stroomversnellingen de intrige steeds verder opvoeren.
 |
| Pasja, the ghostwriter van Violet © Violet Leroy |
Toch is niet alles somber in deze roman. Het is prettig om vast te stellen dat Violet Leroy heel aardige gedichten kan schrijven. Die laat ze wel ondertekenen door kinddichter Guus. Op die manier krijgt het personage een puur en ontroerend gezicht. En wie nog meer vertederd wil worden, wacht een toemaatje in de vorm van een lijntje met de hemel. Een mens kan zich niet enkel voeden met duisternis...
Uitgegeven bij Link - 2014
De boeken van Violet Leroy
Lees hier het interview met Violet Leroy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten