Josten & Smits - Gezichtsverlies

Over een vrouw mét en een butler zónder middelvinger

 
 

'Dat type doet verkeerde dingen als hij verkeerde opdrachten krijgt.'

'Het is goed dat je mijn biografie zo uitvoerig hebt bestudeerd. Dan weet je dat ik over lijken ga,' is een tekst die de hoofdpersoon uit Gezichtsverlies heel makkelijk over de lippen krijgt. In dit derde deel rond privé-detective Denise de Wit is de voormalige politievrouw nog steeds erg daadkrachtig en sturend. Dat hoort ook zo voor een karakter dat zware criminaliteit en gestoorde geesten te lijf gaat en overspelige echtgenoten links laat liggen.

In Gezichtsverlies krijgt Denise een opdracht van een Nederlandse die in de VS woont. De dochter van deze puissant rijke dame werd vermoord maar de dader is nog steeds niet opgespoord. Omdat de vader, een kapitaalkrachtige communicatietechnoloog, in Nederland woont en ook de studie- en vriendenkring van het slachtoffer zich daar situeert, kan de vrouwelijke speurder op vertrouwd terrein aan de slag. Hoewel ze stevig wordt uitgedaagd, weet ze dankzij haar intelligentie en gedrevenheid de list van de feiten te onderscheiden. De daarbij opgebouwde spanning doet nergens geforceerd aan.

In 'Gezichtsverlies' heeft personage Mike fortuin gemaakt
in de wereld van de communicatietechnologie.
© Sofiaperesoa

Het is prettig om te ervaren op welke manier de professionele achtergrond van beide auteurs het verhaal omhoog tilt. Deze heren kennen de binnenkant van het journalistieke, politionele en gerechtelijke reilen en zeilen. Je deelt als lezer de (ethische) afwegingen van een forensisch arts en doet weetjes op die je nergens anders bent tegengekomen. Je leert wat er precies - en niet ongeveer - bedoeld wordt met off the record-informatie. En wat een psychopathie-index is. Op een ander moment zit die kennis in het taalgebruik en de omgangsvormen. Ook met de dunne scheidingslijn tussen beroepscodes en eigen belang wordt slim omgegaan.

De vorm waarin dit tweetal de vertelling heeft gegoten, kun je compact en franjeloos noemen, wat niet hoeft te betekenen dat er helemaal geen ruimte is voor een verrassend stijlbeeld ('Deze ochtend zat er een bericht in de stroom dat als een graat in zijn keel schoot. Een walvissengraat.'). Hoewel er nog wat meer 'graten' mochten worden opgediend, is de woordkeuze steeds nauwkeurig, gevarieerd en efficiënt en zijn de dialogen doordringend. Bovendien kun je genieten van leuke vondsten zoals het communicatiemoment in het Grand Café of de betekenis van omgeslagen bladzijden.

© jonhoward

Toch ligt de grootste kracht van dit boek in het verhaal zelf. Het is niet de eerste keer dat Josten & Smits een compliment krijgen voor hun verteltalent. Een dwingende stem is de basis van een roman die je niet wil wegleggen. Zoek je psychologische ontwikkeling of een maatschappelijke context, dan ben je hier niet aan het juiste adres. Maar wie door een plot en levendige, rake personages op sleeptouw wil genomen worden, beleeft enkele weg-van-de-wereld-uurtjes.

In het gezelschap van deze grootstadjongens begin je te verlangen naar een donkere plattelandsavond met een huilende wind en trillend kaarslicht... om hen daar te horen zeggen:
'Dan gilde ze.
Door merg en been.
Haar eigen merg en been.
Niemand anders die haar kon horen.'

In wat het goed doet, is dit schrijversduo èrg goed!


Quotering: ****

Uitgegeven bij De Geus - 2014

De boeken van Josten & Smits