Italiaans-Russische poppetjes
‘Hoe kon je
in andermans hoofd kijken anders dan door woorden?’
Met de kwetsbaarheid van kinderen werden al veel pagina's gevuld. In Het onbekende kind slaagt Donna Leon erin om daar een krachtige invalshoek aan toe te voegen.
Wanneer het lichaam van Davide Cavanello wordt gevonden is het, zelfs met zijn moeder in de buurt, onmogelijk om de dode te identificeren. Van zijn geboorte tot zijn dood is er geen spoor te vinden in de officiële bestanden. Hij lijkt geleefd te hebben zonder te bestaan. Het schokkende is dat heel wat mensen - kennissen, buren maar ook commissaris Brunetti en zijn vrouw - de man 'gekend' hebben. Zij zagen hem, bijvoorbeeld, bezig in de stomerij waar hij eenvoudige klusjes opknapte. Dat hij niet praatte, misschien doof was en beperkt van geest, is een verklaring voor het weinige dat over hem geweten is... maar zeker geen excuus. En sommigen weten iets meer maar houden de lippen op elkaar.
 |
| Venitiaans kanaal met palazzi © Didier Descouens |
'De doden verdienen het op z’n minst te worden herkend, en de levenden verdienen het op z’n minst te weten dat de mensen van wie ze hebben gehouden dood zijn, en niet vermist', zo klinkt de rechercheur.
Op dat moment weet Brunetti nog niet dat het met 'het houden van de dode' niet zo goed gesteld is...
Dit moeizame onderzoek vergelijkt hij met Russische poppetjes: in het ene zit er weer een ander. Als hij er een eindeloos aantal heeft opengedaan valt er een harde noot te kraken!
Wat je aan de boeken van Donna Leon bindt, is haar betrokkenheid bij mens en maatschappij. Haar ratio geeft je feiten en argumenten, haar hart bezorgt je mededogen en verontwaardiging. In Het onbekende kind krijg je ook weer de grotere biotoop van Brunetti mee: de Italiaanse samenleving die maar van heel ver op een rechtstaat lijkt en een politieke klasse heeft die zich niet verantwoordelijk voelt voor de burger.
‘Ik wil graag dat politici onderuitgaan’, zegt medewerkster Elettra gemeend ongenuanceerd.
Pulië is bekend om de
trulli-huisjes.
© Apulia Bike Tours
Ook in deze roman lijkt de schrijfster moeiteloos te putten uit scheefgegroeide toestanden: rechtbanken met zulke lange wachtlijsten dat het negen jaar duurt voor een beroepszaak voorkomt in Venetië, ambtenaren die foutieve adressen van instanties 'als chocolaatjes' uitdelen, mineraalwater uit een Pulische bron die in een chemisch vervuild gebied ligt, een penningmeester van een politieke partij die 13 mio€ steelt... ‘De autoriteiten waren er alleen maar om problemen te veroorzaken, om je te spietsen op de doorns van de bureaucratie, om je kostbare tijd te verspillen en, als puntje bij paaltje kwam, om je te dwingen een advocaat in de arm te nemen', zo klinkt het ergens.
Aan de 'voor-wat-hoort-wat-cultuur', die beleidsmensen schaamteloos toepassen, doet Brunetti ook wel eens mee maar alleen wanneer hij opkomt voor zijn collega's of een andere goede zaak.
Toch boeit Donna Leon niet alleen door de achtergronden die ze schetst. Haar personages blinken uit in eigenheid (zoals agent Pucetti die op een ondeugende maar efficiënte manier met getuigen omgaat) en haar intelligente dialogen dienen meerdere doelen: de communicatieve vaardigheden van Brunetti, de voortgang van het onderzoek en het leesgenot van elk van ons.
 |
| Venitiaanse maskers krijgen een bijrolletje in dit boek. © Dagoos |
En omdat je de lezer niet helemaal beroerd kan achterlaten, heeft Donna Leon aan het eind een erg leuk staaltje
gerechtigheid bedacht! Er hangt een wraakzuchtig binnenpretje aan vast dat niet bij de Brunetti hoort die we kennen maar in dit geval erg troostend kan werken!
Quotering: ****
Uitgegeven Cargo - 2014
Geen opmerkingen:
Een reactie posten