Sophie McKenzie - Sluit mijn ogen

Een naam maar geen kind

 

 

'Ik kan alles aan, behalve de hoop.'

Wellicht helpt het, maar je hoeft geen moeder te zijn van een levend of dood kind om meegesleept te worden door Sluit mijn ogen. Een krachtige auteur is in staat om onbekende werelden te openen en ervoor te zorgen dat de lezer er zich in thuis voelt.

Gen, een lerares creative writing, en Art, een doelgerichte zakenman, lijken alles te hebben om gelukkig te zijn maar zelfs na zeven jaar zorgt de herinnering aan hun doodgeboren kind nog steeds voor spanningen. Bij haar is dit trauma nog lang niet verwerkt. En dat botst met zijn pragmatische instelling.
'Er is geen woord voor wat Beth is, net zoals er geen woord is voor de moeder van een doodgeboren baby', zo benoemt Gen haar verdriet.

Maar het kan nog erger. Wanneer een onbekende vrouw Gen vertelt dat haar dochter nog leeft, dreigt de grond onder haar voeten helemaal weg te zakken. Ondanks de grote psychische druk en de ontmoediging van familie en boezemvriendin, begint ze aan een zoektocht naar de waarheid. De moeder, die balanceert tussen hoop en wanhoop, is overtuigend neergezet.

© The DNA store

Hoewel het plot zeker boeit, zijn de belangrijkste sterkhouders van dit boek de personages, hun levensechtheid, hun gelaagde psyche, hun onderlinge wrijvingen. Wie is bedrijfsleider Art eigenlijk, de man die volgens duurzame, ecologische maatstaven werkt? Mag hij woorden als 'morele normen' met recht en rede in de mond nemen? Of zie je enkel zijn façade? Is Gen een stabiele vrouw of heeft ze de neurotische, dwangmatige neigingen van haar vader geërfd? En hoe betrouwbaar zijn de vrienden Hen en Lorcan of (schoon)zus Morgan?

 
Verder op de achtergrond staat de figuur van Arts en Morgans vader, de tirannieke Brandon die, tijdens zijn leven, zijn familie op dezelfde manier bejegende als zijn zakenimperium. Macht en glorie, daar ging het om bij deze liefdeloze man. Auteurs introduceren nooit een karakter zonder reden. Ook Brandon drukt dus een stempel op dit verhaal.

Sluit mijn ogen roept van bij het begin onderhuidse spanning op die, naar mate het boek vordert, explicieter wordt. Sophie McKenzie laat die geladenheid vanuit de personages ontstaan. Dankzij haar buitengewoon psychologisch inzicht slaagt ze daar uitstekend in. Niemand van de satellieten rond Gen laat het achterste van z'n tong zien. Je voelt dat elk van hen een verborgen agenda heeft en je vraagt je voortdurend af welke dat is. Door middel van rake dialogen houdt de auteur haar publiek bij de les. Deze met veel zorg gecomponeerde roman mondt uit in een lange climax waarin de twists niet alleen bedoeld zijn om de lezer te verrassen maar zeker ook om hem te laten stilstaan bij wat wij als mens voorstellen.

© Claude Covo-Farchi

Je identificeren met de plotspelers is eenvoudig: ze zijn niet zwart-wit en dus herkenbaar. Ze moeten het hoofd bieden aan de complexiteit van het leven met zijn keuzes en dilemma's. Hoewel de situaties in een misdaadboek altijd wat worden uitvergroot, leert Sluit mijn ogen je ook iets over de verstrekkende gevolgen van een scheefgegroeide opvoeding. Dat die laatste meer dan één generatie in haar greep kan houden, is een schokkende, maar op waarheid gestoelde, vaststelling. Daar herinnert je de uitsmijter op de allerlaatste bladzijde aan.

Dit geslaagde debuut gaat in essentie over de verknipte kant van de liefde, daar waar ze het gezicht krijgt van bezitsdrang, chantage, manipulatie, valse excuses en ander bedrog... De oprechte, eerlijke, liefde en het bijbehorende vertrouwen krijgen een forse dreun. Sluit mijn ogen is een donker boek over de kloof tussen woorden en daden, tussen ethische normen en egocentrisch handelen. Wat vooral blijft hangen is de rauwheid waarmee Sophie McKenzie de human condition schetst. Met veel lef zet ze haar schrijversmes in de personages. Haar uitgeverijredacteur heet dan ook, euh... Hitchcock!


Quotering: ****½

Uitgegeven bij Bruna - 2014

De boeken van Sophie McKenzie