Esther Verhoef - De kraamhulp

Mensen zijn niet zwart of wit

 

 

'Zíj hielp nieuw leven ter wereld,

Hennequin zag zichzelf eerder als een actieve en zeer gedreven stervensbegeleidster.'

 

Vrouwen met een kinderwens zijn gewaarschuwd: kraammoeders kunnen de gruwelijkste dingen meemaken!

Oplopende spanning creëren rond een kersverse moeder en haar baby en je daarbij bedienen van erg realistische situaties, is een uitdagende schrijfopdracht. Maar wie de kracht van Esther Verhoef kent, weet dat zij dit kan als de beste.
 

Hennequin, de vrouw die 'lange, inktzwarte schaduwen achter zich werpt', is de boosdoener van dienst. Omdat anderen pijn doen de motor van haar leven is, heeft ze zich, onder het mom van een valse identiteit, als kraamverzorgster aangemeld bij het jonge gezin van Idi, Oscar en kleine Indy. Zij is naar Nederland teruggekomen om openstaande rekeningen vereffenen. En Hennequin is niet van plan om daar woorden voor te gebruiken. Dat gedrag, ook ontspoord gedrag, altijd ergens vandaan komt, leert dit boek je. Tijdens de jeugd opgelopen emotionele schade kan zich later uiten in excessief boos zijn op de wereld. 'Empathie was een zwakte', zo klinkt haar verbitterde stem ergens in De kraamhulp. 'Het hielp je niet verder, het hield je klein en nederig.'

© http://myinfertileconfessions.blogspot.be

Maar niet iedereen reageert wrang op traumatische gebeurtenissen. Ook Idi heeft als kind een emotionele aardverschuiving beleefd. Die heeft haar wat onzeker gemaakt en haar zelfbeeld naar beneden gehaald. Als ze na haar zwangerschap door bekkeninstabiliteit geveld is en haar dochtertje niet eens een badje kan geven of uit haar bedje tillen, voelt ze zich een waardeloze moeder. Voor Hennequin is deze kwetsbare, afhankelijke vrouw natuurlijk een hapklare brok.

In de tweede verhaallijn figureert rechercheur Miriam. Ook zij heeft verlies te verwerken. Maar gebukt gaan hoort niet bij haar. Zij is een vrouw van de daad. Waar Hennequin gedreven wordt door wraak, is gerechtigheid de drijfveer van Miriam. Maar zal ze er in slagen om haar emoties en impulsen onder controle te houden... en om binnen het professioneel toelaatbare te handelen? 

Deze kraamhulp noemt haar kleintje vast niet 'de garnaal'.

Als je niet te teerhartig bent, kun je je verkneukelen aan de subtiele folterpraktijken en misdadige hersenspinsels van de valse kraamhulp. Dankzij de snelle wisseling van perspectieven kunnen er voortdurend kleine cliffhangers worden aangereikt en krijgt de spanning keer op keer duwtjes in de rug. 'Dosering en timing' zijn niet alleen de sleutelwoorden van Hennequins moorddadige plannen maar evenzeer stylistische vaardigheden van Esther Verhoef. De stapsgewijze ontreddering van individuen en de in elkaar stuikende relaties zijn kundig uitgevoerd.

In sommige boeken kun je wonen. Dat geldt ook voor die van Esther Verhoef. Ondanks de dreigende sfeer is het er knus. Dat heeft te maken met de manier waarop ze haar personages tot bij de lezer brengt, de verbeelding van haar publiek activeert en de grote 'naturel' die haar schrijfstijl kenmerkt.

Of je helemaal in het verhaal verdwijnt of er met een licht-ironische blik naar kijkt, in beide gevallen levert De kraamhulp veel leesplezier op! En het is best mogelijk dat van alle personages vooral de vader van Hennequin door je geest blijft spoken. Hij toont aan dat onvoorwaardelijke liefde ook asociaal en duister kan zijn...
 

 

Quotering: ****

Uitgegeven bij Ambo/Anthos - 2014 

De boeken van Esther Verhoef