Carel Donck - Melanie

Een enkeltje richting kosmos

 

'Tim was op de vloer gaan liggen, benen opgetrokken,

hoofd iets achterover, handen gevouwen, als in gebed.' 



Gevaar lijkt uit een mes of een wurgsjaal te komen maar zit eigenlijk in de psyche van de mens. Daarbij kun je denken aan verknipte geesten maar ook de donkere kant van doorsnee individuen kan kwaad uitlokken of intensiveren. Dat weten lezers en zeker misdaadschrijvers.
 
Kinky slaapkamerspelletjes zijn bijvoorbeeld een uiting van zo'n duistere kant. Helemaal link wordt het wanneer erotiek en sex gekoppeld worden aan morbide chat- en datingsites... de invalshoek van Melanie, het derde boek van Carel Donck en de eerste spannende roman van zijn hand.

Wanneer Melanie met overgesneden keel in het Amsterdamse Bos gevonden wordt, wijzen de eerste onderzoeksresultaten in de richting van een lustmoordenaar. Maar hoe vind je zo'n man en, als je hem beet hebt, kun je hem dan iets bezwarends ten laste leggen? Hem lokken en op heterdaad betrappen zou een oplossing kunnen zijn. Alleen heb je daarvoor een vrouw nodig die bereid is om zo'n gigantisch risico te lopen. Iemand die veel grote en oude woede met zich meedraagt...


Het Amsterdamse Bos is de setting van Melanie.
Hier de grote vijver.

De zoektocht wordt gevoerd met de hulp een profiler. De manier waarop zijn kennis en inzichten verliteratuurd worden, is knap. Ze zijn de motor van de dialogen op de chatsites en dragen bij aan de spanningsopbouw. Aan het computergebeuren is veel zorg besteed, tot en met het listig bespelen van de webcam.

Deze psychologische misdaadroman draait om de invloed van traumatische gebeurtenissen in het verleden. Schuldgevoel, ontspoord gedrag en verwrongen relaties zijn daar het gevolg van. Die onfortuinlijke ervaringen zijn ook verantwoordelijk voor de verwijdering tussen twee zussen. Uit Melanie blijkt hoe je over de dood heen toch nog een band kunt smeden. Als zus Saskia begrijpt hoe de vork precies aan de steel zit, komt er een uitzonderlijke kracht in haar los.

Amsterdamse Bos: speeleiland in de grote vijver.
© amsterdamsebos.nl

Ook voor Melanies zoontje Tim is er een ontroerende rol weggelegd. Om het leesplezier niet te bederven mag daar niet veel over gezegd worden. Misschien alleen dit: de weg die Saskia aflegt blijkt in meer dan één opzicht ook helend te zijn voor Tim.

Kenmerkend voor de schrijfstijl van Carel Donck is de helderheid. Op een voor iedereen toegankelijke manier brengt hij grote thema's tot bij de lezer. In de doorgaans sobere aanpak is er zo nu en dan plaats voor een origineel en aansprekend beeld. Dat geldt voor de houding waarin het slachtoffer gevonden wordt, een vondst waarop in de rest van het verhaal - als een soort leitmotif - gevarieerd wordt. Ook bij het uitdrukken van de dood in kindertaal wordt een filmje afgespeeld dat therapeuten zouden omarmen.

Melanie gaat in essentie over het besef dat je het verleden niet op non-actief kunt zetten en dat één voorval, één noodlotsmoment, een heel leven kan sturen. Saskia reageert erop met verwarring én daadkracht. Melanie met het opsteken van een afgestorven middelvinger. 


Quotering: ****

Uitgegeven bij De Arbeiderspers - 2014

Lees hier het interview met Carel Donck