Marianne en Theo Hoogstraaten - Kinderspel

'De moordidealist'

Auteurs die de vinger aan de pols van de samenleving houden hebben, wat mij betreft, een streepje voor. Voor 'Kinderspel' liet dit auteursechtpaar zich inspireren door de Breivik-affaire en de Deense Allah-cartoons maar maakte er een origineel, op zichzelf staand verhaal met overtuigende personages van.

Hoofdpersoon Sylvia is een assertieve tandarts die iets te vlug valt voor een charmante patiënt. En net daar waar zij het meest kwetstbaar is - in haar liefde voor haar vijfjarig kind Charlène - raakt hij haar vol. De vraag is 'Waarom?' en die blijft, zoals het in het betere misdaadboek hoort, héél lang onbeantwoord.
Daarnaast is er nog Nick, een gestoorde geest met een islamfobie. Is hij het die het land wil destabiliseren en op een morbide manier aandacht vragen voor een extreem gedachtegoed?

Marianne en Theo Hoogstraaten
© Mark Kohn

Terwijl Sylvia meegesleurd wordt in een mentale sneltrein, krijgt de lezer tussen de emotionele bedrijven door een heldere en precieze inkijk in de denkwereld van een haatdragende man met tunnelvisie. Maar er zijn meer spelers in dit plot die met een vergrootglas bekeken worden. Zo is er de dubieuze, kortzichtige rol van sommige media en het falende beleid van de eigen overheid inzake rampenaanpak en dat van de zuiderburen wat milieu en veiligheid betreft. Klinkt dit als zware materie voor de gemiddelde thrillerlezer? Dat lijkt alleen maar zo... want dosering en helderheid zijn grote talenten van deze schrijvers. Je voelt ook dat ze ervaren jeugdauteurs zijn. Elke scholier kan, mits een beetje duiding van de lesgever, over deze maatschappelijke achtergrondideeën meepraten.

Die schrijfervaring blijkt evenzeer uit de strakke constructie, de snel oplopende spanning met orgelpunt, de efficiënte rookgordijnen en de levensechte personages. Elk hoofdstuk draagt bij aan de voortgang van het verhaal en het uitdiepen van de karakters. Dat lijkt een evident gegeven maar de leespraktijk leert ons dat auteurs daar geregeld tegen zondigen. Voeg daarbij nog de gedegen research - van soera's tot ontstekingsmechanismen - en het etiket 'professioneel' is compleet.
 

Aanslag Oslo juli 2011 © jcoterhals

'Het zijn maar woorden', zegt iemand in 'Kinderspel'. Woorden in een krant, woorden van een fatwa, woorden op televisie, woorden in een pamflet... maar taal kan kwetsen, paniek veroorzaken, zelfs een desastreuze kettingreactie op gang brengen... woorden hebben wel degelijk macht.

Maar spraak kan ook verduidelijken, nuanceren en banden smeden.

Het is dus in meerdere opzichten een boek over de kracht van het woord.

'De geschiedenis blijft zich herhalen', is de slotzin van dit verhaal. Net daarom moet ze verteld worden. En laat het verhelderen ervan maar aan deze geroutineerde, scherpzinnige auteurs over!

Quotering: ****½

Uitgegeven bij de Crime Compagnie - 2012

De boeken van Marianne en Theo Hoogstraaten