Wie de macht heeft, steelt de gerechtigheid
'Vuur leeft en beweegt, zodat het de aandacht blijft trekken.'
'Vals alarm' is een heftig boek, een verhaal dat om een vrij hoofd vraagt en waar je eens goed voor moet gaan zitten. Lekker rustig in de plot glijden is er niet bij. Het begint met spannende, emotionele scènes vol drift en verbetenheid die je in principe aan het eind verwacht. Kun je op die manier nog naar een climax toewerken?
Marelle Boersma staat bekend als een auteur die haar licht laat schijnen op maatschappelijke pijnpunten. In 'Vals alarm' klaagt ze de wantoestanden bij uithuisplaatsing van kinderen aan, een thema dat nog steeds om aandacht schreeuwt. Moeders blijken niet altijd op de eerste rij te zitten als het gaat om het recht op de opvoeding van hun kinderen. Het is onvoorstelbaar dat er in een zorgstaat te weinig aan waarheidsvinding wordt gedaan. De excuses van Jeugdzorg voor een eenzijdig, gebrekkig onderzoek van de gezinssituatie luiden meestal: te weinig geld, te weinig mensen. Bovendien drijft de angst voor missers jeugdwerkers tot te snelle en onjuiste beslissingen. Maar slachtoffers - moeders én kinderen - hoeven die vergoelijking niet te aanvaarden. En zeker niet als pleegouders verkapte adoptieouders zijn.
In het fictieve verhaal volgen we Janna, een wat goedgelovige vrouw die door haar egocentrische man wordt ingeruild voor een babe-achtige versie. Omdat sommige mensen op een niet te vatten manier het slechte in zich dragen, richt Roderick zijn ongefundeerde rancune op z’n ex, daarbij scrupuloos gebruik makend van het old boys netwerk. Wie de macht heeft, haalt het recht naar zich toe.
 |
| Marelle Boersma |
Dat je af en toe de neiging hebt om het boek weg te leggen, is alleen maar een compliment. De huizenhoge emotionele en morele druk van een moeder die niet in staat is om haar kind bij zich te houden, snijdt je de adem af. Janna heeft 'een gat in haar ziel dat langzaam volstroomt met tranen' en 'een holle ruimte onder haar hersenpan waar meer galmen klinken dan ze ooit in grot heeft gehoord'. Het immense onrecht dat haar wordt aangedaan - van het niet geloven van haar verhaal tot het in twijfel trekken van haar opvoedcapaciteiten - jaagt je bloeddruk de hoogte in. Je beseft dat dit verhaal morgen in de krant kan staan...
'Alsof rood opeens blauw is geworden, en ik de enige ben die dat niet weet,' zo drukt Janna het niet begrepen worden uit.
Maar hoe zwaar ze het ook heeft, het kan niet zijn dat de hele wereld tegen haar is. Net op tijd vindt ze kracht bij een clubje van lotgenoten en leert ze de onderzoeksjournaliste Fenna kennen, die, naast betrokkenheid, voldoende afstand bewaart om efficiënt te kunnen handelen. Er is bovendien de niet alledaagse ontmoeting met Horace, een op het eerste gezicht afstotelijke zwerver die steeds meer gaat lijken op een Pretty woman-variant. Wie een beetje geloof heeft in het leven, denkt: 'Het kan zo maar gebeuren.' Goedheid kan uit een erg onverwachte hoek komen.
En volgt er na de beginclimax ook nog een slotclimax? Zeker. Maar hoogtepunten kunnen ook beheerst zijn. In deze naar lucht happende rollercoaster komt Horace als een zenmoment bovendrijven. Zonder de zorgzaamheid en de empathie waar hij voor staat, zouden mensen elkaar niet kunnen vertrouwen.
Laat dit boek alle beleidsmakers en -uitvoerders in de jeugdzorg wakker schudden... het is nooit te laat om een juiste keuze te maken!
Quotering: ****
Uitgegeven bij Verbum Crime (nu De Crime Compagnie) - 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten