Gauke Andriesse - De handen van Kalman Teller

Ons kent ons !

 

 

'Mensen die nooit een echte ramp hebben meegemaakt
 ontbeert het voorstellingsvermogen de volgende aan te zien komen.'
 



Spanning kun je op veel manieren oproepen. Bijvoorbeeld door de ergernis aan te spreken die in lezers aanwezig is. Elk rechtgeaard mens heeft een plekje in zijn geweten waar justitiële dwalingen samen met de bijbehorende verontwaardiging zijn opgeslagen. Niet altijd kun je de toga-gilde daarvoor met de vinger wijzen: wetten en procedures zijn complex, menselijk gedrag is vaak ondoorzichtig. Maar toch...

In De handen van Kalman Teller probeert privé-detective Jager Havix door te dringen tot advocaten en rechters die elkaar de hand boven het hoofd houden. Met een frauderende, eerloze arts als beklaagde, kom je snel terecht in een wereld van corruptie die voldoende explosief voor een misdaadverhaal. Door dit complot van medici en magistratuur wordt een echtpaar, dat slachtoffer is van een medisch falen, vermorzeld.
De kritiek op de Raad van Toezicht, het Nederlandse controleorgaan van de advocatuur, formuleert Gauke Andriesse trouwens onverbloemd: leden die over vakgenoten oordelen, kunnen onmogelijk onafhankelijk zijn.

© attrnycrim4

Gelukkig kunnen Mira en Frederik Roes, de gedupeerden, rekenen op een intelligente en bemiddelde weldoener: de Hongaarse jood Kalman Teller. De man die met verminkte handen uit het vernietigingskamp Auschwitz terugkeerde, huurt Jager Havix in. In eerste instantie lijkt de speurder te worden tegengehouden door het glazen plafond dat de ambtsdragers beschermt maar wanneer hij zijn tweede adem vindt, kan hij zorgen voor een vorm van gerechtigheid. Met een omtrekkende beweging krijgt hij de criminele arts op de knieën.  

Van een Gouden Strop-winnaar verwacht je heel wat. De vraag is dan ook of deze Gauke Andriesse boven tal van andere misdaadauteurs uitsteekt. En het antwoord hierop valt een beetje tegen... Hoewel de thematiek alles heeft om te boeien, kun je niet zeggen dat dit gevecht in het raderwerk van de macht een intens, beklijvend verhaal oplevert. Daarvoor is het te afstandelijk geschreven en missen de personages een innerlijk ontwikkelingsproces. Je voelt je als lezer niet betrokken. Daarbij hangt het boek stylistisch op een vreemde manier aan elkaar. Het begin is poëtisch en mijmerend (en schept grote verwachtingen), het vervolg is een vreemde afwisseling van uitleggerige passages die het plot ophouden en actiescènes die het wat onnatuurlijk aanzwengelen. 

‘Hoe goed je ook bent, als je nergens deel van uitmaakt,

zul je ook nergens voor worden gevraagd.’

Het meest aansprekende karakter is Kalman Teller, de man die op de twintigste verdieping van een flatgebouw woont, niet omdat hij houdt van vergezichten, ook niet omdat hij dicht bij god wil zijn maar omdat hij zo ver mogelijk van de mensen wil leven. Hij maakt fortuin met speculatie op de oliemarkten en geeft dat geld als een mecenas uit. Daarmee koopt hij het schuldgevoel af waar elke kampoverlevende mee worstelt. Van deze man een hoofdpersoon maken en zijn schizofrene dagen uit elkaar rafelen... dat zou een schitterend stukje fictie opleveren!


Quotering: ***

Uitgegeven bij Atlas Contact - 2010

De boeken van Gauke Andriesse