Corine Hartman - Bloedlijn

Oog om oog

 

 

'Eerst dit stinkdier,' fluister ik tegen mezelf, 'en dan dat andere.

Het jachtseizoen is geopend.'
 

We tandenknarsen allemaal wel eens wanneer een verdachte met een minieme strafmaat of zelfs de vrijspraak wegkomt. Op zo'n moment zouden we graag zelf voor rechter willen spelen en het geboefte flink onder handen nemen. Anders dan het dagelijkse leven, biedt een roman de ruimte om primitieve reacties, zoals vergelding, te ventileren.

In Bloedlijn, maken we kennis met Jessica Haider, een onconventionele rechercheur die in het reine probeert te komen met het idee dat ze een uur te laat kwam om haar zoon uit de handen van een seriemoordenaar te redden. Dat het nog steeds stormt in haar hoofd, is te merken aan haar gedrag. Jessy snuift meer coke dan een weekendgebruiker, zoekt vergetelheid in een one night stand en reageert niet altijd beheerst in werksituaties... wat, bijvoorbeeld, wil zeggen dat ze niet aarzelt iemands arm te breken als ze snel een bekentenis wil afdwingen. Gelukkig heeft ze een coulante chef, een soort vaderfiguur die wel eens een Belgische nondeju op haar loslaat maar haar vervolgens de hand boven het hoofd houdt.

Dat Jessy na maanden inactiviteit weer aan het werk wil, heeft niet alleen met haar passie voor het vak te maken maar vooral omdat ze dan de mogelijkheid heeft om achter de inmiddels ontsnapte moordenaar Brezinger aan te gaan. Officieel is dat onderzoek in handen van twee collega's maar als deze eigengereide politievrouw niet binnen de lijntjes kan kleuren, dan kleurt ze er wel buiten. Hoewel ze de opdracht krijgt het verdachte overlijden van een tienermeisje uit te klaren, herinnert de ontvoerder van haar zoon haar zelf aan de echte prioriteit in haar leven... vooral als blijkt dat hij zijn kunstje nog eens wil overdoen met Jenny's ex-man.

Thorn, het dorpje bij de Nederlands-Belgische grens,
waar Jessy woont © Arjen Stilklik

Zoals de titel, de cover en het achterplat suggereren zet Bloedlijn in op politiewerk met een randje en op plastisch beschreven martelscènes. Heel af en toe is er een moment van finesse en ontroering zoals de omgang van Jessy met dode slachtoffers. Misschien is zij de enige rechercheur uit de literatuur die even de hand van de overledene vasthoudt of een aai over de koude wang geeft. Veel meer dan gekmakende waterdruppels op het hoofd van een ontvoerde, zijn dat kippenvelmomenten!

Die fijnzinnigheid komt ook zo nu en dan tot uiting in stijl en taal. Zo wordt het gebrekkig functionerende geheugen van Jessy's oude vader treffend geïllustreerd door een vlieg die steeds opnieuw tegen het raam botst alsof het beestje nooit leert dat dat de weg naar buiten niet is.

'Rouw is niet direct zwart,

waarna elke dag een lichter pigment wordt toegevoegd

tot uiteindelijk al het donker verdwijnt.'

Maar wat zijn de eerste vereisten van een sterk misdaadverhaal? Naast originaliteit is een hechte, logische samenhang van plotelementen noodzakelijk en spanning die vooral gegenereerd wordt door wat er in de geest van de personages gebeurt. Met de originaliteit zit het wel goed bij Corine Hartman maar verder flirt ze te makkelijk met de grens van de ongeloofwaardigheid. Op pagina 188-189 geloof je je ogen niet! Terwijl Jessy kapot zou moeten gaan van de stress om haar ontvoerde ex-man, krijgt ze de volgende juichende zinnen toebedeeld:

'Met mijn armen hemelwaarts draai ik een pirouette. Yes, yes !

Ik gooi mijn hoofd in mijn nek en voel me onwerkelijk gelukkig!'
 

De reden van het geluk is het afronden van het moordonderzoek naar het tienermeisje. Hoe kan ze zich trouwens op gelijk welke opdracht concentreren terwijl haar ex op een monsterlijke manier lijdt??
 

Bovendien komen cruciale scènes uit de lucht vallen in plaats van opgebouwd te worden en de lezer het plezier van het meedenken te bezorgen. Een ander euvel is dat personages zoals Marc en de sadistische onverlaat pover uitgetekend worden. Karakters in de verf zetten is, over de hele lijn beschouwd, niet de sterkste kant van deze auteur. En het afleidingsmanoeuvre waarmee Jessy Brezinger verschalkt is toch echt een lachertje!
 

Tot slot: als je een stukje Franse conversatie in je boek wil opnemen... doe dat dan goed. Tu restes où? met es en het stopwoordje allez schrijf je met ez.

Dat zijn samen teveel ergernissen om dit boek hoog te kunnen quoteren. De vondst om het specialisme van vader Haider op een gruwelijke manier te transformeren tot een thrillerelement vermag daar niet veel aan. En ook de spanningsuitsmijter aan het eind is meer een hocus-pocus-verhaal dan een geïntegreerd onderdeel van plot en personages.

Bloedlijn lijkt helaas op een huis met weinig cement... en kleppert als een schuur op het Limburgse platteland.

Quotering: ***

Uitgegeven bij Karakter - 2013

De boeken van Corine Hartman