Milou van der Will - Breekijzer

Je onschuld verliezen doet pijn!

 

Nederlandse misdaadauteurs schrijven altijd compact. Je zult ze haast nooit betrappen op wijdlopend proza en meer bladzijden dan het verhaal nodig heeft. Dat kan niet altijd gezegd worden van buitenlandse schrijvers, zelfs niet van grote namen. Ondanks haar vrij jonge leeftijd heeft Milou van der Will deze verteltechniek al onder de knie.

Jong zijn ook haar hoofdpersonages. In haar debuutroman 'Rood licht' voerde ze meiden op die in handen van loverboys terechtkomen, in 'Breekijzer' loopt de 19-jarige Sam met open ogen in de valstrik van een criminele bende. 'Jong zijn is beïnvloedbaar en kwetsbaar zijn', lijkt ze te zeggen.

Sam's dromen zijn herkenbaar en doorsnee: zijn vriendin een goed leven willen bezorgen, een auto kopen die geen koekenblik is en misschien ooit een eigen fitnessclub. Maar Sam komt niet uit een beschermd en kansrijk nest. Hij staat met een achterstand aan de start van het grote mensenleven... en wil die achterstand snel, te snel, inlopen.

De gewelddadige dood van zijn ouders heeft hem niet alleen een trauma bezorgd maar ook zijn normbesef door elkaar geschud. Zijn invoelende vriendin Sophie wil een handje helpen met de verwerking ervan en zo een goed in zijn vel zittende partner in ruil krijgen. Daarom pluist ze de dagboeken van Sam's moeder uit, niet beseffend dat ze hiermee explosief materiaal onder ogen krijgt. 

Milou van der Will

Milou van der Will heeft Sam een ethische kant meegegeven - criminelen zijn niet eenduidig - die een gelaagd personage van hem maakt. Sam is misschien roekeloos maar geen ettertje. Hij durft zelfs zijn nek uit te steken voor zijn kompaan, een gebaar dat hem een aaibaarheidsfactor geeft maar ook zijn positie binnen de bende verzwakt.
Aan de andere kant zijn de brave burgers in dit verhaal alleen voorbeeldig aan de buitenkant. Ze blinken uit in hypocrisie, hebberigheid, kortzichtigheid, statuszucht, gebrek aan levensdurf...

Sympathieker zijn de oudjes: geen ingeslapen bejaarden maar figuren met een lefgozerig randje of een verleden met een smet. 'Oordeel niet te licht, plaats mensen niet in hokjes', zo lees je tussen de regels.

Daarnaast heeft de auteur gekozen voor zorgende jongeren, alleen doen ze dat op een onhandige, weinig doordachte manier. Volwassen worden doe je door je kop te stoten. En er blijven altijd littekens achter.

Als het waar is dat de beste stuurlui aan wal staan en toch hun zegje mogen doen, dan zou ik hieraan willen toevoegen dat het een volgens de regels opgebouwd boek is met genuanceerde karakters en een extra twist aan het eind. Om het een topquotering te kunnen geven had het thema der thema's - liefde-(on)trouw-jaloezie - op een iets originelere en aan de ziel klevende manier uitgewerkt moeten worden.

Toch zullen, aan het eind van het boek, veel jongeren de builen en schrammen die ze opliepen op het traject naar volwassenheid, weer even voelen. En uit pijn leer je!


Quotering: ****

Uitgegeven bij Cargo - 2012

De boeken van Milou van der Will