Leven met de doden
'Ieper was het einde van honderdduizenden werelden.'
'De minzame moordenaar' is een boek over het verleden, de doden en het begraven van dierbaren. Of het niet kunnen begraven. Omdat ze een anonieme dood gestorven zijn of omdat een achterblijver ze niet kan loslaten.
Als je - zoals Bram Dehouck deed - opgroeit in de Westhoek ben je omringd door zichtbare en onzichtbare begraafplaatsen. Sommigen doen alsof die massakerkhoven niet bestaan: boeren ploegen er overheen, jongeren kijken verveeld naar het belegen achterland en willen alleen maar weg. Het litteken van de Eerste Wereldoorlog lijkt vooral gevoeld te worden door buitenlanders, nazaten van de gesneuvelden of hoogwaardigheidsbekleders. De winkeliers zal het een zorg zijn. Bij hen rinkelt de kassa.
Als we kennismaken met het enigszins kortademige rechercheteam van Ieper, maakt het provinciestadje zich op voor een grootse viering van de 90ste verjaardag van de wapenstilstand. En net nu houdt een seriemoordenaar de inwoners in een houtgreep.
Beperkte middelen, een tekort aan ervaring en een drukkende deadline dreigen de speurders de das om te doen. Komt de reddingsboei, hoewel sceptisch onthaald, in de persoon van Caroline, een stadse dame die voor profiler heeft gestudeerd?
De dader, hoofdinspecteur Rondelez, geeft zichzelf meteen bloot, toch aan de lezer. Zijn collega's wil hij een rad voor de ogen draaien en de verdachte van het moment probeert hij in een nog donkerder daglicht te plaatsen. Dat is de kleine kant van de politieman maar hij heeft ook een andere... de minzame. De liefde voor zijn vrouw Sanne wordt met ontroerende details geïllustreerd. Mensen zijn niet éénduidig. Kun je een man verwijten dat hij 'de 11 novembergeur' van zijn geliefde niet kan vergeten?
'Als herinneringen zich als vleeshaken in zijn woelige slaap ankeren', kan een minzame man veranderen in een minzame moordenaar.
Neen, mensen zijn niet éénduidig. Zelfs slachtoffers kunnen potentiële moordenaars zijn. Maar wie mag daarover oordelen? En hoe doe je dat?
Neen, mensen zijn niet éénduidig. Zelfs slachtoffers kunnen potentiële moordenaars zijn. Maar wie mag daarover oordelen? En hoe doe je dat?
![]() |
| Ramparts Cemetary © markkilner |
Schrijft Bram Dehouck dunne boeken? Ja. Heb je ze snel uit? Nee, helemaal niet. Wie van taal, beelden en ideeën houdt, heeft voortdurend de gelegenheid om stil te staan bij rijke woordenschat, unieke metaforen of verontwaardiging over grofheid en onrecht. En, niet te vergeten, de pijn van het leven. Dit Gouden Strop-winnende boek (2010) heeft geen uitgebeend politieonderzoek of nagelbijtende spanning nodig. De menselijke aard jaagt de lezer vanzelf de gordijnen in!
Quotering: ****
Uitgegeven bij De Geus - 2012
Eerste editie Van Halewyck - 2009



Geen opmerkingen:
Een reactie posten