Als liefde geen optie is
Waarom worden de meest bijzondere kinderen gepest? Heb je een olifantenhuid en een grote bek, dan word je met rust gelaten. Ben je fijngevoelig, reflecterend en creatief, dan ben je een prooi. Het overkwam Esther Verhoef die we kennen als een bijzonder invoelende vrouw. Gelukkig kun je als schrijver nare ervaringen omzetten in beeldend proza en aansprekende personages. Waar het autobiografische ophoudt en het leven van hoofdpersoon Vera begint, is niet belangrijk. Het gaat om alle mensen die een beetje of heel veel op Vera lijken.
Veertje Zagt krijgt het hard te verduren op school: ettertjes klitten samen en laten fysieke en mentale pesterijen op haar los. Leraars kijken een andere kant uit. Tot ze begrijpt dat zich vergaand confirmeren en dus zichzelf verliezen haar een plaats in de groep oplevert.
Thuis is er geen aandacht of begrip voor haar emotionele leven. Vader, die beroepsmilitair is, leeft in een wereld van regels en verbod. De depressieve moeder wordt opgeborgen: in huize Zagt primeert de vorm.
'Het enige wat in ons huis warmte geeft, is de gaskachel in de woonkamer,' stelt Vera vast. 'Thuis bestaat uit vier muren en een dak en daarbinnen staan praktische spullen.'
Er wordt in dit boek nog meer weggestopt en ontkend: in de tweede verhaallijn is er de foute relatie van Vera en Lucien maar ook op de ziekte van schoonvader Hans rust een taboe.
Het is moeilijk om het leven recht in de ogen te kijken! En al helemaal voor de volwassen Vera die om de verkeerde redenen voor mannen kiest en zo niet alleen zichzelf maar ook haar partners een rad voor de ogen draait. Zal ze ooit leren om anderen te vertrouwen en haar hart open te stellen? En zonder te hyperventileren in een trein kunnen zitten... ?
De personages van deze geroutineerde, taalvaardige schrijfster zijn overtuigend behalve Aron, die een mister perfect is, een euvel dat weegt omdat zijn rol doorslaggevend is in het psychologische proces van de hoofdpersoon. Een beetje jammer...
Tegenlicht maakt je tot een opstandige lezer en dat is goed.
Dit is ook een verhaal over stigmatiseren van zij die anders
zijn. Op de Kunstacademie, daar leer je toch geen vak! Dierenfotografe zijn,
dat is voor softies! Mensen met een psychische stoornis hebben een slag van de
molen! En honden die bijten zijn vals... Als het om respect gaat, maakt Esther
Verhoef geen onderscheid tussen mens en dier.
Een vader die roept dat een paard meer verstand heeft dan zijn dochter,
hoeft niet getolereerd te worden. Leraars die pestkoppen de hand boven het
hoofd houden, evenmin. De schade die onbeschermde en onbegrepen kinderen
oplopen, bepaalt hun verdere leven: een laag zelfbeeld en onevenwichtige
relaties zijn hun deel. En met één beschadigde generatie is de kous niet af
want ook slachtoffers zijn foute rolmodellen.
'Niet verliefd worden, Veertje,' zo klinkt de raad
van haar moeder, 'liefde maakt je zwak. Mensen die dichtbij komen... daar moet
je voor oppassen!'
Quotering : ****
Uitgegeven bij Anthos - 2012
Geen opmerkingen:
Een reactie posten