Esther Gerritsen - Roxy

 Schaapjes op het droge... ? 

 

 

'Nergens ben je veilig voor sentiment.'

 

Roxy, het hoofdpersonage uit de gelijknamige roman van Esther Gerritsen, is een vluchtend, wankel iemand. Toen ze zeventien was, keerde ze haar ouderlijk huis met een dronken moeder en een afwezige, wat primaire vader, de rug toe. Het leek haar toen zoveel veiliger om in de armen van Arthur, een oudere man, te verdwijnen en zich te laten pamperen door zijn materiële welstand. Maar in het leven heb je het nooit echt voor mekaar...

 

Als het nieuws van zijn dodelijk auto-ongeval haar bereikt en ze bovendien verneemt dat hij met zijn minnares op pad was, beeft de grond onder haar voeten. De onvolwassenheid die haar eigenlijk nooit heeft verlaten, steekt dreigend de kop op. Gelukkig is ze goed omringd. De assistente van Arthur is een vrouw die van aanpakken weet, zelfs haar ouders doen hun best om er voor haar te zijn en Feike, de oppas van haar dochter Louise, is uiterst loyaal.

Roxy is boos op haar man, zoals weduwen dat vaak zijn. En net zoals andere personen met een slachtoffergevoel, verliest ze haar empathie en gaat mensen gebruiken. Ze slaat ongecontroleerd om haar heen, verleidt mannen om ze daarna snel te dumpen. 'Het is de opwinding die telt, en die ze met beide handen aangrijpt, het enige touw dat haar uit het moeras kan trekken', zo klinkt haar desoriëntatie. In plaats van hen te bedanken, gedoogt ze haar mantelzorgers. Maar ook Louise krijgt weinig aandacht van haar. Als het meisje een kleine crisis doormaakt, vraagt ze naar Feike en niet naar haar moeder. 'Ze is in een prachtige, ijskoude vis omgetoverd, bevrijd van medeleven', schrijft Gerritsen.

 

Roxy en haar vrienden vertrekken op vakantie naar Frankrijk.
Is de weg naar Marseille een vlucht of een coming-of-age-ervaring?

Een pijnlijk gezinsdrama, dus! Is Roxy in staat om verantwoordelijkheid op te nemen, voor zichzelf en voor anderen? Of zal ze weer haar heil zoeken in het vluchtpatroon dat ze sinds haar jeugd ontwikkeld heeft? Die vraag wordt beantwoord aan het eind van de roadtrip die ze met haar geïmproviseerde familie onderneemt.  

 

Esther Gerritsen heeft een snelle pen en daar horen veel dialogen bij. Die wisselen tussen laconiek en rauw. Over de hele stijllijn zijn haar beelden en observaties verrassend, zelfs tegendraads. Overal zijn er raakvlakken tussen de echte en de absurde wereld. Wie op zoek is naar een uitgewerkt innerlijk gevecht, is bij haar niet aan het juiste adres. Deze auteur trekt je een heel eigen universum in, daar waar een opgewekte malheur heerst en je wordt meegenomen door een droevige clown die grappen maakt met de mondhoeken naar beneden. Wil je tot haar club toetreden, moet je haar neurotische, tragi-komische bril willen opzetten! 

 

 

Quotering: ****

Uitgegeven bij De Geus - 2014

De boeken van Esther Gerritsen