L'amour, c'est pour toujours !
'Jezelf kennen is iets anders dan jezelf veranderen.'
Hoe een tijdsgewricht mensen bespeelt en hoe mensen elkaar in beweging zetten, zijn thema's waarop boeken eindeloos kunnen variëren. Als talentvolle auteurs voor deze complementaire invalshoeken kiezen, dan boeien en ontroeren ze telkens weer. Dat geldt in hoge mate voor Jannetje Koelewijn.
In De hemel bestaat niet laat ze haar ouders hun tumultueuze levensverhaal vertellen. Beiden zijn kinderen van een streng godsdienstige tijd met bijbehorende moraal én vonden een grote oorlog op hun pad. Wim en Renske worden, elk op hun eigen manier, afgeremd in hun ontplooiing en zoektocht naar geluk. Terwijl vader Koelewijn na een trage start zijn maatschappelijke carrière nog op de rails krijgt, heeft zijn vrouw haar handen vol aan zes kinderen. Dat dienende leven zorgt voor groeiende frustratie en zelfs een burn out. In huize Koelewijn lopen de spanningen hoog op.
Maar ook Wim, die opgroeide in het gereformeerde Spakenburg, is een gekwelde ziel. Hoewel de bijbelcitaten nog steeds op zijn lippen liggen, bidt hij zonder te geloven. En omdat in de Schrift staat: 'Kastijd uw zoon, wanneer er nog hoop is', maken lijfstraffen deel uit van zijn opvoedingspraktijken. Tegelijkertijd is hij een liefhebbende man en zorgende vader. In weerwil van de tijdgeest kookt hij en helpt bij de vaat. Elke week haalt hij een bosje fresia's voor Renske. Helemaal bijzonder is dat hij zijn oudste dochter in detail uitlegt hoe ze het nakomelingetje moet verzorgen. Voor een romanschrijver zou deze meerduidige man een gegeerd karakter zijn! Dat geldt ook voor Renske die van een lichtvoetige in een zwaarmoedige vrouw verandert... en in haar laatste jaren opnieuw de dag plukt.
 |
| Parijs: Jardin du Luxembourg |
Omdat het verhaal zich over meer dan één generatie uitstrekt, krijg je een goed beeld van de sociale en materiële veranderingen. Er was een tijd waarin vrouwen hun baan verloren wanneer ze trouwden en thuis wonende volwassenen hun verdiensten moesten afgeven aan hun ouders. Het is nauwelijks meer te vatten dat je voor de eerste wasmachines vier keer een modaal maandloon moest neertellen. En ooit waren uitjes naar de huishoudbeurs in, en vakanties met de brommer. Later namen Wim en Renske meermaals de trein naar Parijs, de plek waar ze altijd gelukkig waren.
De laatste tientallen bladzijden werkt ze toe naar een letterlijk adem-benemende finale. Daaruit blijkt dat de kunst van het leven een Sisyphusoefening is en dat tragiek de gedaante kan aannemen van een Parijse manteau d'hiver!
Quotering: ****½
Uitgegeven bij Atlas Contact - 2014
(eerste editie 2011)
De boeken van Jannetje Koelewijn
Lees hier de recensie van Heilbrons hel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten