Less is more !
(lijfspreuk van Mies van der Rohe)
‘Ik deed en voelde dingen die ik
voorheen nooit van mezelf had verwacht.’
Als een gestoorde vrouw je
influistert dat ‘niets is wat het lijkt’, moet je haar dan ernstig nemen en
misschien bang worden? Dat vraagt Jessica Dudock, de hoofdpersoon uit Het reservaat, zich af. Sinds ze het
kleinschalige Curaçao heeft ingeruild voor de jetsetgemeenschap van ’t Gooi,
staat haar leven op zijn kop. Maar als je man flink promotie maakt bij de bank,
waarom zou je je dan niet in een villa met tuin en zwembad installeren? Rustig
wonen in een dichtbevolkt land is het privilege geworden van zij die het kunnen
betalen. Toch is niet alles met geld te koop. Wat echt belangrijk is, kun je je
meestal niet met een creditcard aanschaffen. Voor het ontdekken van die
waarheid betaalt Jessica heel wat leergeld. Puissant rijk of niet, hierin
herkennen we ons allemaal: hoe harder je je kop stoot, hoe belangrijker de
levensles!
Dat de achtergrond van de
auteur samenvalt met de setting van het boek, is een pluspunt. Liselotte
Stavorinus observeert nuchter, verliest zich niet in het opkijken naar het glitterleven, noch in afgunst
of in het neersabelen van het ’t Gooi-volk. Door de rijkdom aan weetjes over
doen en laten, krijg je een levendig en gevarieerd beeld van deze
maatschappelijke bovenlaag. Die doet aan dress-to-impress,
belt de hondenuitlaatservice als het regent, geeft graag een diamantje weg bij
een verjaardag, heeft zwart-wit geblokte marmeren tegels in huis en vliegt even
over en weer voor een weekendje Ibiza… Maar ook bij hen is niet alles goud wat
blinkt: de make-up loopt al eens uit en het kan er aardig stuiven tussen man en
vrouw.
 |
| Hockey is een populaire sport in 't Gooi © ING |
Jessica en haar tegenspelers zijn duidelijk en geloofwaardig uitgetekend. Zo is er de top-zakenman
Marcus die gedreven wordt door zijn motto no guts no glory. Hij staat voor de gedachte dat het leven maakbaar
is. En wie daar niet in slaagt is een loser.
Maar wie hoog vliegt, kan ook diep vallen… Zijn echtgenote Amanda is het personage dat je het meest raakt. Hoe meer ze haar best doet om zich een harnas aan te meten, hoe tragischer haar lot wordt. 'Het meisje dat weg wilde' is een gekooide vrouw.
Het reservaat is dus zeker geen kritiekloos boek. Om de scherpte te vinden moet je tussen de lijnen kunnen lezen. Het kultuurclubje dat wel eens naar kunst gaat kijken - maar eigenlijk meer interesse heeft in de bijbehorende caloriearme lunch met roddelpraatjes - verslikt zich in de naam van Mies van der Rohe, de Duits-Amerikaanse architect en ontwerper van baanbrekend werk. Omdat Mies de familienaam van zijn vader is, gaat het hier wel degelijk om een man! Wat kun je ook verwachten van een groepje dat liever in glamourtijdschriften bladert dan een boek leest. De wereld buiten het reservaat is zo goed als onbestaande (de arts Daniel is op dat vlak de witte olifant) en wellicht zit daarin het meest griezelige van deze thriller.
 |
| Ibiza: de oude stad © Forbfruit |
Het gezelschap mag dan al
koninklijke allures hebben, het winters lijntje naar het Koninklijk Huis zou ik
zelf niet getrokken hebben. Originele keuzes maken is altijd beter dan je
bedienen van clichés.
Lezers die een beetje maar
niet teveel willen nadenken over wie we zijn en waarom we doen wat we doen,
halen met dit boek prettig en vakkundig geschreven materiaal in huis. Benieuwd
of Liselotte Stavorinus in staat is haar vertrouwde Gooische habitat in een
volgende roman gedeeltelijk of helemaal los te laten… No guts, no glory!
Quotering: ***½
Uitgegeven bij de Crime Compagnie - 2013
Geen opmerkingen:
Een reactie posten