Elly Griffiths - Springvloed

 Waar de zee brandt en terugvecht

 

 

'Een graf is een voetafdruk van verstoorde grond.'

Verrassende invalshoeken in het misdaadgenre zijn altijd welkom! En als je, zoals Elly Griffiths, samenleeft met een man die archeoloog is, kun je een geloofwaardige forensisch archeoloog opvoeren. Hoewel dat specialisme vrij jong is, heeft het snel opgang gemaakt, ook bij de Nederlandse recherche. Zo werd onlangs bij het zoeken naar de vermiste jongetjes uit Zeist gebruik gemaakt van dit vakgebied. Een forensisch archeoloog reconstrueert en dateert. Hij leidt veel af uit bodemverkleuringen, verzakkingen, begroeiing, insecten... Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van laboratoriumonderzoek waarbij hoog-wetenschappelijke methodes worden toegepast. Ook het deskundig lichten van een graf mag je aan deze mensen overlaten. 

Springvloed speelt zich af in een wat antiek plaatsje op het schiereiland Norfolk aan de Britse oostkust. Vooral 's winters heerst er een sfeervolle stilte en somberheid. Door het stijgende zeepeil eroderen de klifs en dreigt het water stukken van het dorp op te slokken. Op een dag ontdekt een veldteam van archeologen een aantal skeletten die door het verschuiven van rotsblokken en zand aan de oppervlakte zijn gekomen.

De rotskust van Norfolk...op een erg zomerse dag
 © William Matthews

Vanaf dan wordt er een beroep gedaan op de expertise van professor Ruth Galloway, die de spil is van alle Griffiths-boeken. Haar tegenspeler, inspecteur Harry Nelson, is een wat knorrige man met een kwetsbaar binnenste. Dat beiden ook privé een band hebben, maakt de samenwerking complex maar niet onmogelijk. Op dit terrein voelt de auteur zich als een vis in het water. Met veel gevoel voor karaktertypering en originaliteit zet ze deze en andere personages neer. Interessant is dat ze aan de fijngemaasde, feminiene kijk op wie wij zijn een wat stoerdere dimensie toevoegt. Ruth is erg eigenzinnig, maakt geen voor de hand liggende keuzes en verlegt haar grenzen. Zo heeft ze het lef om haar dochter naar een ontvoerd meisje noemen. En ze was niet te beroerd om indertijd te gaan werken in het door oorlog geteisterde Bosnië. Daar leerde ze Tatjana kennen, die ook in Springvloed een kleine rol opeist. Dat net haar vriendinnen haar verwijten dat ze geen modelmoeder is, geen Supernanny, komt hard aan. Niet alleen bij Ruth, ook bij de doorsnee geëmancipeerde vrouw.

Erosie aan de kust van Norfolk © Andrew Dunn

Sociale betrokkenheid is een terugkerende invalshoek bij deze schrijfster. Soms richt ze haar focus op het individu en zijn directe omgeving (b.v. kinderleed in haar vorige boeken), op een ander moment trekt ze de lijn door naar het brede maatschappelijke vlak. Dat gebeurt ook in deze roman. Het wordt snel duidelijk dat het motief van de moorden moet gezocht worden in de Tweede Wereldoorlog. 'Wat is gerechtigheid?' is hier de kernvraag... een vraag die van alle tijden en alle culturen is.  

Springvloed is geen boek waarvoor je op het puntje van je stoel gaat zitten. Het is een verhaal voor lezers die van de Britse countrysidesfeer kunnen genieten, graag een stukje geschiedenis meepikken, interessante archeologisch-forensische weetjes willen opdoen en vooral van prettige, authentieke personages houden. De verteltoon van Elly Griffiths is fris en onderhoudend. Je brengt graag tijd met haar door. Om haar ten volle te waarderen, moet je kunnen stilstaan en haar nauwgezetheid opmerken.
En ze is het duidelijk niet eens met het 'nieuwe' type archeoloog dat de media bespeelt en bezeten is van technologie. Het lijkt wel of ze het over zichzelf heeft...


Quotering: ****

Uitgegeven bij De Kern (imprint van De Fontein/Tirion) - 2011

De boeken van Elly Griffiths