Een Aziatisch vogelmeisje
'Het gouden gezin, glanzend in zijn honing- en appelsapglans,
wat kon daar nog aan toegevoegd worden?'
Dat het immense, schaars bewoonde, achterland van Zweden bij vorige generaties aanleiding gaf tot fantasierijke vertellingen met paranormale invalshoeken, is niet vreemd. Een kind dat bij het paddestoelen of bessen zoeken aan het oog van de moeder ontsnapte en pas dagen later weer gevonden werd, was door de trollen ontvoerd. Een kleuter die tussen de kloven en in de grotten aan de rotskust verdween, was meegelokt door diezelfde mythische wezens. Volgens Marie Hermanson waren die interpretaties van de realiteit een handig en sociaal aanvaard excuus voor de onoplettendheid van volwassenen.
In Het mosselstrand werkt de auteur een moderne variant van dit thema uit. Hoofdpersonage Ulrika keert terug naar de plek waar ze als jong meisje de zomervakanties doorbracht. Zoals dat meestal met jeugdherinneringen gaat, kleurt ze de beelden en gebeurtenissen iets roziger in dan ze in werkelijkheid zijn. Ze herinnert zich het struinen langs de scherenkust, het bootje varen, de duikvluchten van de meeuwenkolonies, de boomhut, het begraven van een schat, de rood verbrande huid en het nieuwsgierig kijken naar oudere jongens... allemaal avonturen die ze samen met de buren - jaar na jaar hun zomervrienden - beleefde. Tussen haar en het buurmeisje Anne-Marie ontstond een bijzondere maar geen vanzelfsprekende band. Anne-Marie had een ontoegankelijke, wat donkere, kant waar Ulrike zich héél onzeker bij voelde.
 |
| Vissershuisjes aan de Zweedse kust © Christolakis |
Op hun vijftiende mogen de vriendinnen, samen met andere vakantie vierende tieners, aan het midzomerfeest op een naburig eiland deelnemen. En daar slaat het noodlot toe. Maja, het geadopteerde zusje van Anne-Marie, dat toevallig ook aanwezig is, verdwijnt spoorloos.
‘Er zijn mensen die de sleutel tot ons innerlijk hebben.
Anne-Marie was zo’n sleutelmens voor mij.’
In Het mosselstrand roept deze Zweedse auteur de sfeer op van een zomer die warm en onschuldig begint maar, net als een onverwacht hevig onweer, omslaat in een catastrofe. Door een speling van het lot veranderen gezinsverbanden en een vriendschap voorgoed. Op je stappen terugkomen staat het leven niet toe. Dat is een intrigerend onderwerp voor een roman maar niet eenvoudig om uit te werken. Hoewel Hermanson een kundige sfeerschepper is met veel oog voor ondersteunende details, mist het psyhologische aspect diepgang en originaliteit. Individuele en relationele spanningsvelden ontbreken. In plaats van te focussen op innerlijke ontwikkeling en conflict, blijft het verhaal hangen bij de beschrijving van de buitenkant van de feiten.
 |
| De rotskust, de setting van het boek © jan_krutisch |
Het meest geslaagde element is de relatie tussen Kristina en Maja, twee individuen die niet bij de sprekende wereld willen horen, die beter communiceren met de dieren en de rest van de natuur dan met hun soortgenoten. Wie dit niet te zweverig vindt, kan aan Het mosselstrand een aantal ontspannende leesuren beleven. Toch is dit boek geen voorbeeld van hoe een psychologische roman moet worden uitgewerkt, wil hij de lezer op sleeptouw nemen.
Quotering: ***
Uitgegeven bij De Geus - 2012
De boeken van Marie Hermanson
Geen opmerkingen:
Een reactie posten