De zwerver en de heer
Dat Van Dis sinds 2003 in Parijs woont, weten zijn zielsverwanten. En dat hij daar een fervente stapper is werd duidelijk met zijn roman De wandelaar. Maar de romanschrijver Van Dis boeit mij maar matig. Zijn fictieve personages komen zelden tot leven en dat in tegenstelling tot de bijzonder goed getekende figuren uit zijn non fictiewerk zoals weer blijkt uit deze tot de verbeelding sprekende scènes uit Parijs.
Van Dis is een
gedreven observator die snel rationeel én emotioneel betrokken geraakt bij wie
hij ontmoet, zich vaak opwindend over de tekortkomingen van de tijd waarin hij
leeft. Er zit een spannende dualiteit in deze auteur. Enerzijds is hij de
keurig in het pak zittende man die geniet van een glas champagne en een exquise
maaltijd, anderzijds is hij de lefgozer die zich onder afkeurende blikken en
gesis in les quartiers chauds beweegt, de mens die niet te
beroerd is om de hand te schudden van de hangclochard in zijn portiek en een
praatje maakt met de vaak onfortuinlijke gelukzoekers die van Parijs de
meest Afrikaanse stad van Europa maken.
Soms hoeft een wereldreiziger niet verder te gaan dan Frankrijk.
Quotering : ****
Uitgegeven bij Augustus - 2011
Soms hoeft een wereldreiziger niet verder te gaan dan Frankrijk.
Bij de nette man
hoort ook zijn bijzonder verzorgde en gedoseerde taal:
'De provincie
fakkelt vrolijk door (over de oproer van de banlieu-jongeren in
2005).'
‘De armoede was in de nerven getrokken (over de
gitaar van een zwerver).’
'De vetoogjes
schommelden in de soep.'
Dat hij met de
Parijzenaar slechts de straat en het terras deelt, deert hem niet. De
dubbelrol van luistervink en voyeur is hem op het lijf geschreven. En hoewel de
lucht in de metro schoner is dan die bovengronds, heeft hij toch zijn
huurcontract verlengd.
Uitgegeven bij Augustus - 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten