Waar Mankell de mosterd haalde
Waarom zou je een bijna vijftig jaar oude thriller(reeks) lezen of opnieuw lezen ? Misschien omdat het een klassieker is of om je nog eens te verplaatsen in een wereld zonder pc's en gsm's, in een maatschappij met paspoortcontroles aan de landsgrenzen en gastarbeiders i.p.v. migranten of vluchtelingen. Wat de inspecteur Beck-reeks van Sjöwall en Wahlöö betreft, is er nog een bijkomend en doorslaggevend argument: het Zweedse schrijversechtpaar heeft het genre bedacht dat Mankell en zijn opvolgers verder hebben uitgewerkt.
Deze pioniers van de Skandinavische misdaadliteratuur maakten een eind aan de speurder als wonderpuzzelaar en onfeilbare held. In de plaats kwam een kwetsbare, zoekende en twijfelende rechercheur, vaak op een ontroerende manier herkenbaar voor de lezer. En de wat zielloze setting van weleer werd vervangen door een maatschappelijke realiteit waarin tendensen en mistoestanden opvallend aanwezig zijn.
In 'De vrouw in
het Götakanaal' krijgen we een zedendelict voorgeschoteld. Dankzij de
kwaliteiten van 'de rechercheur nieuwe stijl' - geduld, volharding en logica -
sluit zich langzamerhand het net rond de dader. Martin Beck krijgt hierbij hulp
van een Amerikaanse cop...
waarmee hij via telegrams en wegglijdende telefoonlijnen communiceert. Ook voor
8mm kleurenfilmjes is een 'rolletje' weggelegd.
Dit eerste
Beck-deel laat zich nog prima lezen. Alleen de ellenlange, in hun geheel
weergegeven politieverhoren zouden niet meer passen in hedendaagse compacte
fictie. Die vind je evenmin bij Mankell terug. Zijn verdienste bestaat erin dat
hij het genre heeft opgetild: nog meer maatschappelijke duiding, een soepelere
taal en stijl, een interessanter en uitgebreider plotkluwen.
Een uitstekend idee dus van Bruna/Zwarte Beertjes om de tiendelige serie nog eens opnieuw uit te brengen.
Elk deel wordt ingeleid door een voorwoord van een bekende misdaadauteur. Drie keer raden wie de dans mocht openen...
Elk deel wordt ingeleid door een voorwoord van een bekende misdaadauteur. Drie keer raden wie de dans mocht openen...
Quotering : ***
Uitgegeven bij Bruna - 2010 - eerste editie 1965

Geen opmerkingen:
Een reactie posten